Tiramisu

tiramisuIk vond het heerlijk, tiramisu, en nu eens niet omdat er alcohol in verwerkt wordt, maar gewoon de smaak. Echter, toen ik in 2001 gestopt ben met alcohol drinken, heb ik gebruik van alle alcohol afgezworen, óók kleine beetjes die verwerkt worden in b.v. soepen, nagerechten, sauzen of bonbons. Als ik gerechten tegenkom waar normaal gesproken alcohol in verwerkt wordt, vervang ik deze door bouillon of citroensap. In restaurants neem ik dit soort gerechten niet, en bij twijfel vraag ik of het gerecht alcoholvrij is.

Alcohol is mijn grootste vijand

Mijn opgebouwde verdediging tegen de alcohol is hoog te noemen. Alcohol is mijn grootste vijand, het heeft mij bijna kapot gemaakt. Ik blijf alert als het op alcohol aankomt. Misschien niet te begrijpen voor mensen die géén alcoholprobleem hebben, dat kan me niet schelen. Ik ben de baas over mijn eigen lijf en leven en ik bepaal wat ik wel of niet in dat lichaam stop. Maar goed, ik wijk af van het verhaal.

Knagen

De tiramisu bleef een beetje op de achtergrond aan me knagen. Tegenwoordig zijn er ook siropen in de handel(zonder alcohol) en ik vond in een winkel een amandelsiroop en ik dacht, ‘Wauw… nu kan in zelf een alcoholvrije tiramisu maken’. Siroop ingeslagen en met alle andere ingrediënten en aan de slag met het tiramisu recept. Ik moet zeggen het resultaat én de smaak mochten er zijn.

Moeilijk doen

Eind goed, al goed zou je denken. Het tegendeel is waar. Ondanks dat de amandelsiroop geen alcohol bevat, leek de amandelsmaak van de taart op alcohol. Ik werd er behoorlijk onrustig van. Zelfs een paar keer naar de kast gelopen om me er van te verzekeren dat er in de siroop écht geen alcohol verwerkt was. En ik bedacht me, wat zit ik toch moeilijk te doen. Oké, je kunt een tiramisu zelf maken (goed gedaan meissie) en je kunt hem zelfs alcoholvrij maken. Maar…wat zit je jezelf toch enorm te pesten, je wordt er onrustig van omdat er een smaak in zit die op alcohol lijkt. Doe effe normaal mens, donder die zooi weg. De wereld vergaat heus niet omdat jij zo nodig die taart ‘moet’ kunnen maken en eten.

Rust

De taart is deels naar de buurman gegaan en deels in de vuilnisbak beland. De siroop door de gootsteen gekieperd. En ik… ik kreeg weer rust in mijn ziel.

2 reacties op “Tiramisu
  1. han schreef:

    13 april eten bij mare nostrum…heerlijk …toetje ijs met advocaat..wist het niet..niet goed voor mij..was maar een beetje een hap maar toch…was best moeilijk…gelukkig had carla het zelfde gevoel…daarna gepraat en het was een mooie avond

  2. anja schreef:

    Hoi Han,
    Ik weet nog zo goed, de eerste keer – nadat ik gestopt was met gebruik van alcohol – in een koffiezaak/bistro, samen met een vriendin. Koffie met gebak besteld en ongevraagd werd er een borrel met een toef slagroom erop bij geserveerd. Gelukkig wist die vriendin van mijn probleem.
    En toch… die borrel zat me aan te gapen. Moest ik hem nu wel of niet? Ik moest het toch kunnen? Het was maar één lullig miniglaasje.
    Heb hem niet genomen, maar m’n lol in de koffie met gebak was er vanaf. Ik raakte behoorlijk van slag.
    De volgende dag was ik zo blij dat ik de borrel aan me voorbij heb kunnen laten gaan.
    Het echte accepteren dat alcohol en ik niet meer samengaan heeft wel even geduurd.

    Tegenwoordig ben ik blij dat ik geen alcohol meer hoef. Ja! Dat is het! Ik hoef het niet meer. Ik ben al geweest, zoiets.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Subscribe without commenting