2 april 2012

Vader Jan heeft weer een onrustige nacht. Vandaag gaat moeder Jo mee met Ria en mij.

Een hele onderneming

We gaan gaan ieder met onze eigen auto naar moeder Jo. Vervolgens gaat Jo met de rollator naar de auto van Ria en wordt voorin in de auto geholpen. Ik breng de rollator achter de voordeur van het appartementencomplex en ga achterin de auto zitten. Ria rijdt naar het ziekenhuis. Ik klim uit de auto en scoor een mobiele stoel van het ziekenhuis en help Jo in dit stoeltje. Ria zoekt plaatsje voor haar auto. Ik ga alvast met Jo naar vader Jan. Normaal gesproken begroeten we dan vader Jan en gaan we even beneden koffiedrinken zodat het stel samen kan ‘parkieten’, oftewel even wat privacy samen heeft.

Hét euvel

Vandaag niet. Vader Jan is boos, bang, verdrietig, machteloos en lijkt pijn te hebben en is soms in paniek. De verpleging noemt hij beulen. Klopt ook wel vanuit zijn standpunt. We proberen hem te troosten. Uiteindelijk lijkt het te lukken voor korte duur. Opeens is er weer paniek. Ik haal de verpleging erbij. Daar hebben we hét euvel weer. Vader Jan moet naar toilet, maar kan dat op één of andere manier niet goed duidelijk maken aan zijn omgeving wat hij bedoelt.

Diner service

Oké, hij heeft geplast en de verpleging heeft hem aan tafel gezet in de kamer. Dat ziet er al een stuk beter uit en Jan lijkt behoorlijk opgelucht. Hij is nog wel in de war en kan niet echt goed duidelijk maken wat hij bedoelt. De avondmaaltijd wordt gebracht en er wordt gevraagd of wij vader Jan willen assisteren. Ria ontfermt zich over de worteltjes, aardappelpuree en kipfilet, prakt het allemaal fijn en door elkaar(net als thuis). Met een klein beetje assistentie wordt alles smakelijk verorbert.

Dan helpen we vader Jan nog even in een trainingsbroek. Hij geeft duidelijk aan niet in zijn blote benen aan tafel te willen zitten. Als we naar huis gaan waarschuwen we de verpleging zodat hij niet aan zijn lot wordt overgelaten.

De ‘hele onderneming’ qua vervoer wordt weer in werking gezet om moeder Jo thuis te krijgen.

Het is zo véél

Weet je, moeder Jo krijgt morgen(3 april) het behandelplan te horen wat betreft de behandeling van de tumor die in haar borst zit. Het is zo raar. Jo ziet er niet ziek uit. Ze voelt zich niet ziek. Ze is eigenlijk gewoon zoals ze altijd is. En toch zit er zo’n gore verraderlijke ziekte in haar lijf.

Door het gedoe van vader Jan, die wél echt zichtbaar ziek en in de war is, heb ik de neiging te vergeten dat Jo ook stijf moet staan van de spanningen. En dan niet alleen wat betreft vader Jan, maar ook zeker wat betreft haarzelf.

Nou ja, morgen weten we meer, hopelijk.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting