20 april 2012 Donderwolk van vader Jan

Op bezoek

Ik ga met moeder Jo naar vader Jan in Magnushof. Eerst samen koffiedrinken op de Platte Ven. Assisteren met jas aantrekken.  Dan naar beneden, deze keer moet oud papier op de rollator geladen en meegenomen worden. Auto voor de deur zetten. Moeder Jo plaats laten nemen voorin de auto -Handen binnenboord? Ja? Oké, gaat deur nu dicht-. Rollator invouwen en inladen. Auto starten en babbelende voort komen we in Schagen aan. Auto voor de deur parkeren, rollator uitladen, deur openen voor moeder Jo. Rollator op rem zetten. Klaarstaan om moeder Jo op te vangen voor als ze haar evenwicht verliest(gebeurt niet hoor, maar je weet maar nooit). Afspreken ‘Ga ik alvast naar boven,  of blijf ik hier wachten? We gaan samen naar boven deze keer. Auto op parkeerterrein zetten en vervolgens gaan Jo en ik samen met de lift naar vader Jan. Klinkt als hele onderneming, maar valt wel mee hoor. Het is een soort ritueel aan het worden.

Donderwolk

Als de liftdeur opengaat zien we vader Jan met een therapeute aan tafel zitten. We maken kennis met haar. Het is de ergotherapeute en ze besluit het gesprek volgende week voort te zetten omdat het een lang gesprek gaat worden.
We zien het al aan de houding en het hoofd van vader Jan, die heeft zijn dag niet…

  • Waar of we bleven, het duurde veel te lang dat we er waren
  • Dom gedoe hier, plaatjes aanwijzen, ik ben niet gék!
  • Ik wil naar huis, ik kan naar huis dan kan ik je helpen Jo!
  • Dag duurt zo lang, ik zit hier maar en zit hier maar en dan moet ik weer plaatjes aanwijzen en lopen en vertellen en..
  • Ik ben 83 jaar en dan die blagen vertellen wat ik moet doen…

We doen wat suggesties, waarom ga je niet kleuren? Antwoord: ‘Dat kan ik thuis ook wel’.

Zwaar

Als ik zo vrij mag zijn: Dit voelt zwaar waardeloos.
Moeder Jo die zichzelf elke dag helemaal bij elkaar grijpt om -zolang ze nog niet in het ziekenhuis ligt- zoveel mogelijk bij vader Jan op bezoek meegaat. Haar hoofd loopt om van de zorgen. Ze wil het allemaal zo goed mogelijk en naar kunnen doen, maar we zien wel dat het zwaar is.

Hele Jan

Vader Jan die niet goed begrijpt waarom hij niet naar huis kan. Zichzelf een ‘hele Jan’ vindt en dat ook wel is, maar het korte termijn geheugen, wankel op de benen zijn en het begrip tekortschieten om zelfstandig te kunnen wonen.

Pijn

Bij ons mantelzorgers -en niet te vergeten moeder- doet de hele situatie gewoon hartstikke veel pijn, maar het kan op dit moment (nog) niet anders. En we kunnen vader Jan ook niet op zijn gedrag aanspreken, want dat is hij binnen de kortste keren toch weer vergeten. Hij wil naar huis, punt, uit.

Wasgoed

Uiteindelijk komen we tijdens het bezoek in weer wat rustiger vaarwater terecht. Heb je wasgoed? ‘Neu, is toch niet vies?’ Uhh..drie dagen in dezelfde kleren lopen, dat willen we niet hebben Jan.. We leggen verse schone kleding klaar voor de volgende dag.

Zoen en zwaai

Wel wonderlijk, maar als de kopjes en bordjes klaargezet worden voor het avondeten, is het geen enkel probleem meer om als bezoek weg te gaan. Dikke zoen en een zwaai en tot de volgende keer.

Napruttelen

Moeder Jo en ik pruttelen wat na in de auto, samen best wel teleurgesteld eigenlijk. Jo had ook nog eens de nacht slecht geslapen. Wél heel blij is ze dat een andere zorg opgelost is, de opvang van de kanarie als ze in het ziekenhuis ligt. Die gaat dan naar Ria te logeren.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand. Bookmark de permalink.

1 Response to 20 april 2012 Donderwolk van vader Jan

  1. rob schreef:

    anja, las dit bericht puur uit belangstelling… Buiten het gevoel waardeloos, lijkt me dit ook een groot machteloos gevoel. Een proces van verlies is ingetreden, voor moeder, vader en voor jou. Alleen vader kan het niet begrijpen /beseffen en dat lijkt me echt machteloos voor de omgeving.
    Doet me ook denken aan mijn moeder nu (78) die bepaalde dingen niet begrijpt en daarin ook gelaten wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting