30 maart 2012

Fokkers moet je niet beperken in hun bewegingsvrijheid, daar houden ze niet van. Vader Jan doet vannacht verschillende pogingen om zelfstandig zijn bed uit te klimmen. Daarom is hij vannacht met 4 man sterk aan bed vastgemaakt, omdat dit onverantwoord is. De nacht is behoorlijk onrustig voor hem en de verpleging geweest.

Geslapen als een blok

Moeder Jo vertelt aan de telefoon dat ze heeft geslapen als een blok. Ze heeft de douchezuster de haar bekende ins- en outs verteld. En de douchezuster heeft haar weer inlichtingen gegeven.

Parkieten

Ik weet te regelen dat Ingrid meegaat om moeder te begeleiden naar het ziekenhuis. Aangekomen in het ziekenhuis is vader Jan goed te verstaan en blij om ons te zien. Hij begrijpt niet goed waarom hij er is, maar lijkt redelijk met de situatie om te gaan. Ingrid en ik gaan naar beneden naar de koffie en laten het stel met elkaar ‘parkieten’.

Afscheid nemen met beleid

Na een halfuurtje sluiten we ons \weer bij het stel aan en brengen de tijd keuvelend door. Moeder wordt wat onrustig en geeft aan dat ze naar huis wil. We ruiken dat het eten binnenkort geserveerd wordt. We stellen nog even uit om te vertrekken om het afscheid zo soepel mogelijk te laten verlopen. Overigens is vader Jan ervan overtuigd dat hij geen eten krijgt en ze hem gewoon overslaan voor het eten.

Nou.. het eten wordt gebracht. Kipfilet, sperziebonen en aardappelpuree en een toetje. Servet erbij, vader Jan wordt afgeleid naar het eten. We vertellen dat we naar huis gaan. ‘O, waarom?’ ‘Wij moeten zelf koken en jij krijgt het hier kant en klaar’. ‘O, nou oké, doeiii’. Pfff, het afscheid ging een stuk eenvoudiger dan gisteren, toen hij vond dat hij mee naar huis moest.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting