8 mei 2012

Gisteren, vandaag en morgen een leenauto. Voor mijn gevoel een enorm bakbeest waar ik eigenlijk liever een straat of wat voor omloop. Ben niet zo’n held met autorijden of beter gezegd met parkeren. Maar goed, het ding brengt me van A naar B en dat is de bedoeling. Maar even keihard doorbijten om achter het stuur te kruipen.

Spoken en beren

Vanmiddag moeder Jo opgehaald om naar vader Jan op bezoek te gaan. Voordeel van zo’n grote leenauto: de rollator gaat samen met de spulletjes voor Jan, zonder passen en meten, probleemloos  op de achterbank. Mijn hoofd loopt vanmiddag over van de zorgen. Ik zie overal spoken en beren en vind het moeilijk om te ‘doen alsof het een normale mantelzorgdag is’. Gedachten dwalen regelmatig weg tijdens het bezoek aan Jan. Ik zet koffie voor ons, en kom op een vreemde plaats de Mandala kleurkalender tegen. Het is een herhaling van de afgelopen dagen waar we zijn leesbril en schriftje ook al op vreemde plaatsen tegenkwamen.

Ik wil het kind van blijven

Vorige week tijdens de bespreking op Magnushof vertelde de psychiater dat door de voorbije hersenattaques en de laatste epileptische aanval de hersenfunctionaliteiten erop achteruit gegaan zijn. Maaruh… ik had het idee dat komt wel weer goed als Jan het naar zijn zin heeft(struisvogelpolitiek) . Ook nu nog hoop ik dat het van tijdelijke aard is, gewoon door de verhuizingen, de onrust om hem heen enzo. Ik wéét echter dat dit het kind in mij is dat niet wil dat haar vader weg gaat drijven in zijn eigen belevingswereld. Ik wéét dat het kind in mij het prima vindt dat het ‘iedereen’ overkomt, maar niet haar eigen nabijstaanden. Ik wil zo graag ‘het kind van’ blijven i.p.v. de verzorger van de ouder, als je begrijpt wat ik bedoel. Nou ja, het is gewoon even een schok om te verwerken dat,  zoals vader Jan zelf al een paar weken geleden vermeldde, ‘soms dingen niet meer goed komen’. Behoorlijk heftig allemaal.

Afscheid

Nu is het niet allemaal kommer en kwel, hoor. Ik kan als een kreng genieten als het stel afscheid van elkaar neemt. Dat is dit kind niet gewend. Ik ken ze niet anders als wat afstandelijk van elkaar. Tegenwoordig schuift Jo haar rollator aan de kant en gaat op haar tenen staan, ze kijken elkaar aan, wensen elkaar gedag of spreken elkaar moed in en geven elkaar een kus. Jo en ik gaan de auto in en Jan zwaait uit.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting