Bange vermoedens bevestigd

Gisteren samen met moeder Jo en Ria naar het ziekenhuis voor de uitslagen van de onderzoeken op de ‘Bult van Jo’ en de PET-scan. We hebben bange vermoedens dat de bult een uitzaaiing is. Dat wordt bevestigd. De arts heeft echter nog meer slecht nieuws. Het is niet alléén ‘de bult’. De kanker zit ook in lever, longen, botten, lymfeklieren, oksel. Nou ja…waar niet eigenlijk? Een mokerslag, waar we ieder op onze eigen manier op dat moment mee omgaan.

Niets om te genezen

De artsen en het hele medische team zijn begripvol, zorgzaam. Wat is er nog mogelijk? Niets om de kanker te genezen. Wél om symptoombestrijding te gaan doen. De ‘bult’ moet kleiner gemaakt worden(voor hij openbarst) met bestraling. Daarna nog chemo – als Jo dat wil en aankan-. Het team biedt haar dat aan, maar drukt haar op het hart, goed na te denken, want chemo heeft ook zo zijn nare bijwerkingen. Er wordt haar wel verzekerd dat ze een chemo niet af hoeft te maken en kan stoppen wanneer ze wil. Recepten tegen de pijn en voor wat rust in de ziel worden uitgeschreven.

Chaos

We vliegen van hot naar her door het ziekenhuis, naar de bestralingsarts, de chemo-arts, bloed prikken, de mamacare.  Het verandert aan de feiten niets. Het duizelt ons, gedachten vliegen heen en weer. Hoe moet dat nu verder? Verdriet, praktische zaken. Het is een chaos in onze hoofden.

Rauw op haar dak

We gaan naar huis. Ria gaat met moeder Jo mee, neemt contact op met de huisarts die donderdag langskomt voor een gesprek. In de tussentijd belt het ziekenhuis, vrijdag wordt Jo verwacht voor het aftekenen van het bestralingsgebied van de bult. Huisarts belt weer, moeder kan als ze wil maandag al opgenomen worden in hetzelfde verpleeghuis waar vader Jan woont. Dat valt haar rauw op het dak. Naar het verpleeghuis betekent wél, afscheid nemen van het huis waar ze met z’n tweeën zo keihard voor gewerkt hebben. Er is geen weg terug, wat ze zich heel bewust is.

Tranen

Ik ga vader Jan het slechte nieuws vertellen. Eerst de verzorging op de hoogte stellen wat er aan de hand is, en ook de vraag of ze pa -als ik straks weer naar huis ga- wat extra aandacht willen geven. Dit is niet niks. Dan komen bij mij de tranen. Dat wat de hele dag als een slechte film aan me voorbij gegaan is, dringt nu ten volle tot me door. De verzorging is allerhartelijkst, biedt aan mee te gaan naar pa. Vraagt of ik koffie wil. Ik wil het allemaal niet, en nee, lief aangeboden, maar dit ga ik zelf doen. De verzorging zegt wat later te komen kijken, drukt me op het hart, ‘Kom asjeblieft als het niet gaat’.

Ik moet haar verzorgen

Wonder, o wonder, vader Jan is vandaag hartstikke helder. Op het slechte bericht antwoordt hij, ‘Zie je wel, ik heb het vanaf het begin al gezegd, dat het niet goed zou gaan.’ En ook, mooi..’Dan ga ik naar huis, ik moet haar verzorgen.’ Op mijn, ‘Ja maar pa, hoe wil je dat doen dan? Je hebt zelf ook veel verzorging nodig, daarom ben je hier’, legt hij alle argumenten naast zich neer. Hij moet/zal/wil zijn Jopie verzorgen. Hij is ‘manmoedig’ verdrietig.

Op zichzelf wonen gaat niet meer lukken

Op dat moment weet ik nog niet dat Jo maandag al in hetzelfde verpleeghuis terecht kan. Ik weet alleen dat we keihard aan het werk willen om ze onder hetzelfde dak te krijgen, maar ja als dat niet lukt, zouden we hem vreselijk teleurstellen. Ik zwijg, zeg alleen dat Jopie binnenkort ook naar een verpleeg- of verzorgingshuis gaat, omdat op zichzelf wonen niet meer zal lukken.

Perplex

En dan komt de aloude praktische pa boven: ‘Heeft ze d’r begrafenis al geregeld? Dan moet het huis ook maar te koop gezet worden’, en meer van dit soort dingen. Om je de waarheid te zeggen, eigenlijk sta ik perplex. Aan de andere kant, het haalt ook het ‘zware’ even weg. Vijf minuten later ben ik aan het ‘mandala’ kleuren en praten we over koetjes en kalfjes. Ik kan er geen vat op krijgen of de situatie nu wel of niet goed tot hem doorgedrongen is. Als ik naar huis ga, meld ik me bij de verzorging en vertel in grote lijnen hoe mijn bericht door vader Jan ontvangen is.

Zorgen en verdriet

Thuisgekomen uiteraard Moeder, Ria, Bert en Erik-Jan bellen. We delen elkaars zorgen en verdriet.

Kutkanker…

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

5 Responses to Bange vermoedens bevestigd

  1. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Hier even een berichtje van ons wat een vervelende situatie we hadden het al gedacht maar dat komt toch hard aan en ik weet niet hoe ik moet reageren we zitten met tranen als we dat bericht lezen wat schrijf jij dat goed er over maar het blijft kut net wat je schrijft .We hadden je moeder al aan de lijn gehad en ze weet niet of ze Maandag al gaat ik kan me wel indenken dat ze nog een 14 dagen wil blijven in der huis waar ze met veel plezier heeft gewoond ze zei al hier ga ik met verdriet uit wat ik niet had in der andere huizen ?Wat jammer toch .Als het goed gaat willen we met Ome Wim en Tante An volgende week Woensdag naar je vader gaan maar of we bij je moeder langs kunnen weten we nog niet we wachten het maar af .Heel veel sterkte voor morgen en ook voor de toekomst en veel liefs van ons en een dubbele knuffel van ons Ton en Jo

  2. anja schreef:

    Hoi tante Jo en ome Ton,

    Gisteren liep ik op één of andere manier op ‘superbenzine’. Vandaag drong de ellende in volle hevigheid tot me door. Gelukkig vinden Ria en ik veel steun bij elkaar, af en toe de cynische Fokkerhumor en af en toe is het gewoon samen janken aan de telefoon.

    Er is nu plaats voor moeder Jo in hetzelfde huis in de buurt van vader Jan. Stel dat ze het af wil wachten, dan zou het zomaar kunnen dat als er ‘nood aan de man komt’ ze naar een ander verpleeghuis zou moeten. Ze kan als ze deze kans neemt, zolang ze wil- en zolang het gaat, overdag naar huis met de rolstoeltaxi. En ‘s avonds voor het eten weer terug. Dan heeft ze de hulp die ze ‘s nachts nodig heeft, want we zijn zo bang dat ze gaat vallen en dan zijn we nog verder van huis. Ze is zo wankel. Ria omschreef het wel mooi: ‘Je kunt de eerste tijd zien als logeren, je bent vrij om te gaan en te staan waar je wilt, en ‘s nachts is er de zorg die nodig is.’

    Ik kan me zo goed voorstellen dat ze grote moeite heeft het huis te verlaten, net als vader Jan, ze hebben er met zoveel plezier gewoond. Het is allemaal zo triest. Nou ja, eerst morgen het gesprek met de huisarts en vrijdag met de radioloog maar afwachten.

    Groetjes Anja.

  3. anja schreef:

    Hoi tante Jo en ome Ton,

    Gisteren liep ik op één of andere manier op ‘superbenzine’. Vandaag drong de ellende in volle hevigheid tot me door. Gelukkig vinden Ria en ik veel steun bij elkaar, af en toe de cynische Fokkerhumor en af en toe is het gewoon samen janken aan de telefoon.

    Er is nu plaats voor moeder Jo in hetzelfde huis in de buurt van vader Jan. Stel dat ze het af wil wachten, dan zou het zomaar kunnen dat als er ‘nood aan de man komt’ ze naar een ander verpleeghuis zou moeten. Ze kan als ze deze kans neemt, zolang ze wil- en zolang het gaat, overdag naar huis met de rolstoeltaxi. En ‘s avonds voor het eten weer terug. Dan heeft ze de hulp die ze ‘s nachts nodig heeft, want we zijn zo bang dat ze gaat vallen en dan zijn we nog verder van huis. Ze is zo wankel. Ria omschreef het wel mooi: ‘Je kunt de eerste tijd zien als logeren, je bent vrij om te gaan en te staan waar je wilt, en ‘s nachts is er de zorg die nodig is.’

    Ik kan me zo goed voorstellen dat ze grote moeite heeft het huis te verlaten, net als vader Jan, ze hebben er met zoveel plezier gewoond. Het is allemaal zo triest. Nou ja, eerst morgen het gesprek met de huisarts en vrijdag met de radioloog maar afwachten.

    Groetjes Anja.

  4. Lisa schreef:

    Beste Anja,

    Ik lees sinds kort je blog en wat een verschrikkelijk bericht.
    Kan me voorstellen dat je je als verdoofd voelt, dit is ineens ook wel veel om te bevatten.
    Maar wat hebben jullie binnen de familie een steun aan elkaar, petje af.
    Dat is zo belangrijk. Heel veel sterkt voor de familie en met alles wat er nu op jullie pad komt.
    Warme groet, Lisa

  5. Katinka schreef:

    Anja normaal geef ik hier wel eens een reactie …. nu kan ik het niet.
    Ik mail jou even privé, niet zonder dat ik eerst jouw familie veel sterkte wens om verder
    te gaan met dit hele nare nieuws.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting