Bestralen, verhuizen en herenigd

Jo -nu de kogel voor de verhuizing eenmaal door de kerk is- heeft de afgelopen dagen besteed aan tassen pakken en afscheid nemen van haar zo geliefde huisje. Naast alle emoties die al spelen, groot verdriet over de kanarie die niet met haar mee kan naar het verpleeghuis. Wéér een stukje wat losgelaten moet worden.

Tegelijkertijd in het verpleeghuis

Lijstjes voor Ria en mij wat nog gedaan moet worden. Dinsdag de eerste bestraling en direct erna door naar het verpleeghuis. Ria gaat met moeder mee naar het ziekenhuis. Ik haal tegelijkertijd haar spullen op en vertrek alvast naar het verpleeghuis, zodat we ongeveer tegelijkertijd zullen aankomen in Schagen. Zo gezegd, zo gedaan.

Intake

Moeder wordt zéér hartelijk ontvangen in het verpleeghuis. Het is wel even hectisch, naast de intake, de dokter die langskomt, de tassen die uitgepakt worden en het installeren van Jo zelf in haar kamer. Dan is het etenstijd. Jo wordt begeleid naar de huiskamer waar de maaltijd geserveerd wordt. Ria en ik gaan even snel Schagen in voor een broodje en vertrekken daarna gelijk weer naar Noord-Scharwoude om nog meer spullen op te halen om haar kamer ‘op te leuken’.

Nog meer regelwerk voor Ria

Er komt nog een probleem om de hoek kijken. Wij wisten niet beter of onze ouders hebben alles goed geregeld voor een eventueel overlijden. Dat hebben ze ook, maar niet rechtsgeldig, niet ondertekend en niets gedateerd, wat ze opgeschreven hebben. Ook daar moet Ria weer achteraan bellen en regelen, om het officieel via de notaris te laten doen. Op de ellende waar we ons al bevinden, komt dit er nog eens extra bij voor Ria.

Jan ophalen

In Noord-Scharwoude pakken we een aantal van haar verzamelde olifantjes in, foto’s en meer persoonlijke dingetjes waar ze aan gehecht is. We gaan weer terug naar Schagen om haar kamer verder in te richten. Nu ze gesetteld is, kunnen we vader Jan ophalen, die in hetzelfde verpleeghuis woont.

Geen stijl

We komen op zijn afdeling en hij ontploft bijna. Waar we zo lang bleven en hij zat (!?!@!!) al de hele dag te wachten, dit was geen stijl volgens hem. We leggen uit waarom het zolang duurde. Waarop hij boos en verdrietig zegt,  ‘Ja maar, niemand die me wat vertelt’. Nu is dat niet waar, en daar kan hij niets aan doen. Het is zijn korte termijn geheugen wat hem in de steek laat. Nou ja, we zijn er nu, nemen Jan mee in de rolstoel,  de rollator gaat mee, zodat hij zich bij Jo weer zelfstandig kan bewegen.

Parkieten

Bij Jo aangekomen is hij nog steeds behoorlijk van streek én ook blij dat zijn Jopie er nog als Jopie uitziet. Ria en ik besluiten het stel alleen te laten om bij te praten. Wij gaan naar het restaurant om koffie te drinken. Als we terug komen op de afdeling zit het stel -als vanouds- weer te ‘parkieten’ met elkaar.

Kapot

We blijven nog even en tegen etenstijd brengen we hem weer terug naar zijn eigen afdeling. We nemen afscheid van het stel. De gezusters hamster zijn kei- en kei kapot na deze dag.

Tot zo ver dit verslag.

 

Dit bericht is geplaatst in Divers, Lappenmand. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting