Bittere tranen

Ria krijgt een telefoontje van het ziekenhuis. Of we vanmiddag langs willen komen voor een gesprek met de arts. Vader Jan zit als we aankomen aan tafel. Als hij ons ziet begint hij te huilen. We zijn laat, zegt hij en de arts ook. Jan is in de veronderstelling, gesprekje met arts en direct naar huis.

Geriatrische afdeling

Arts komt en stelt zich voor. Hij vertelt de bevindingen van artsen en verplegend personeel tijdens het ziekenhuisverblijf van vader Jan. Er zijn geen nieuwe afwijkingen gevonden in zijn hoofd. Echter er wordt geconstateerd dat het niet verantwoord is om Jan naar huis te laten gaan en dat het stadium revalidatie gepasseerd is. De arts stelt een opname voor op een geriatrische afdeling in een verpleeghuis.

Afmaken

Als bij vader doordringt wat gezegd is en wat de betekenis is van de woorden, barst hij in tranen uit en zegt: ‘Dan kunnen ze me wel afmaken ook.’ In- en in verdrietig is hij en wij zijn dat samen met hem. Hij zegt ook wanhopig: ‘Ik kan er niets aan doen.’ We proberen naar oplossingen te zoeken. We vinden er geen. Vervelend is dat we wél een voorkeur voor een verpleeghuis mogen aangeven, maar…. daar moet dan wél plaats zijn. Ze kunnen hem niet tot die tijd in het ziekenhuis houden. Dat is balen, want we hebben maar 1 duidelijke voorkeur.

Niet aanroeren

Jan zegt tegen ons, ‘Ga maar naar huis, jullie hebben hier niks meer te zoeken.’ Dat zijn we niet van plan. We nemen hem mee naar een verdieping lager, daar is een koffiehoek en gaan we samen koffiedrinken. We durven het onderwerp verpleeghuis verder niet zo goed aan te roeren. We zijn er zelf ook behoorlijk emotioneel onder. We willen dit niet, maar beseffen tegelijkertijd dat het niet anders kan. Gos, wat is dit verschrikkelijk moeilijk en verdrietig. Als de koffie op is brengen we hem weer naar boven naar de zaal en nemen afscheid.

Samenvatting

In de auto bedenken we, dat vader misschien wel naar huis kan tot er plaats is in het verpleeghuis van onze voorkeur. We bellen Erik-Jan of hij naar moeder wil gaan voor familieberaad, wij gaan daar ook naartoe. We leggen de situatie uit en EJ vat samen: ‘We hebben 4 mogelijkheden:

  • Naar het verpleeghuis wat toegewezen wordt(mogelijk met voorkeur, maar…)
  • Tijdelijk naar huis en wachten tot er plaats is op verpleeghuis van onze keuze
  • Helemaal geen verpleeghuis, maar naar huis
  • Samen met moeder naar een verzorgings/verpleeghuis, vader op geriatrie en moeder naar de verzorging, maar wel onder 1 dak.

Voors en tegens

We bedenken de voors en tegens van al deze opties. We laten echter de beslissing aan moeder over.

Toegewezen verpleeghuis(we mogen wel voorkeuren geven, maar…):
Dit is 1 x verhuizen en daar wennen en blijven.

Definitief naar huis:
Wachten op de volgende klap, wat met de huidige gezondheid niet lang op zich zal laten wachten.

Tijdelijk naar huis en wachten op verpleeghuis van onze keuze:
Dan is hij thuis en moet opeens zomaar zijn huis uit. Dit zal hij niet begrijpen en nog meer onnodig lijden geven. Hopen dat tot die tijd geen ongelukken gebeuren. Hoe lang gaat het duren voor er plaats is?

Samen naar verzorgings/verpleeghuis:
Wél onder één dak, maar dit houdt ook voor moeder in afscheid nemen van al haar bekenden in de seniorenflat. Niet echt samen met vader, want die is op een andere afdeling en er is een wachtlijst.

Van de mogelijkheden die er zijn, is het verschrikkelijk kiezen voor moeder. Wat een verdriet. Met z’n allen vinden we de mogelijkheden die er zijn: niet leuk, gevaarlijk, zorgelijk, maar de feiten liggen nu eenmaal.

Alles op alles

Er is uiteindelijk -na veel tranen- gekozen voor het(toegewezen) verpleeghuis. We gaan echter alles op alles zetten om hem in het verpleeghuis van onze keuze te krijgen. En we zetten de hakken in het zand wat betreft waar we hem absoluut niet willen hebben. Het is wél definitief waar hij naartoe gaat en we vinden dat hij de beste zorg verdient die er voor hem te vinden is.

Bitter gevoel

En nu zit ik te schrijven en heb een groot deel van de dag gebruikt om te overdenken. En om  een betere oplossing te kunnen vinden. Ik kan niets verzinnen. Heb bittere tranen gehuild, het verandert niets aan de situatie. Heb een misselijkmakend gevoel in mijn maag.

In zijn actieve en werkzame leven tig stenen weggelegd als straatmaker. Op Texel altijd met de verbouwing van zijn huis bezig. In Oudkarspel ook altijd aan het klussen en bouwoplossingen bedenken, waar wij hem de naam Einstein voor gegeven hebben. De plaatselijke speeltuin waar hij als vrijwilliger het onderhoud deed en in het bestuur zat. Helpen bij zijn kinderen met vloeren, met tuintjes, met daken, met behangen en wat al niet meer voor klussen. Onrechtvaardigheden waar hij ongelofelijk kwaad om kon worden. Zomaar wat herinneringen die me te binnen schieten.

Geestelijk achteruit gaand, oud, afgeschreven, niet meer nodig. Gatverdamme, wat een rotgevoel. Dit verdient hij niet. Niet mijn vader!

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

3 Responses to Bittere tranen

  1. Katinka schreef:

    Het zijn mijn ouders niet, maar het voelt wel heel dichtbij, door de manier waarop Anja alles verwoord heeft tot nu toe.
    Nu zit ik hier met tranen …….
    Heb even geen andere tekst.

  2. Tante Henny-Ome Jan schreef:

    hoi Anja.
    Tante Henny heeft jou Moeder gisteren aan de telefoon gesproken en die twee hebben ook alles doorgesproken en daar kwam wel uit dat ze voor optie een kiezen,(ophaaplaatisop00)je Moeder blijft het liefst thuis waar ze het beste op haar plaats is
    Maar ze weet ook dat ze jullie Vader eigenlijk niet meer thuis kan verzorgen.
    Dus zij wil natuurlijk ook dat je Vaderhet liefst zo dicht mogelijk bij haar in de buurt terecht kan
    Het lijkt ons ook moelijk om ze samen in een tehuis te brengen waar ze eigenlijk ook niet samen zijn.en als het fout gaat met jullie Vader zit je moeder helemaal niet meer op haar plek.
    Moeilijk hoor, maar naar aanleiding van het gesprek met je Moeder lijkt ook ons ook dit een hele moeilijke maar de minst slechte oplossing probeer jeVader zo dicht bij je Moeder te krijgen. sterkte met jullie beslissing ..groeten Tante Henny en Ome Jan

  3. anja schreef:

    Hoi ome Jan en tante Henny,

    Ze heeft voor de minste slechte oplossing gekozen. Zoveel verdriet, maar het kan echt niet anders. Natuurlijk zou ze vader Jan willen verzorgen, maar ze kán het echt niet meer. Het is véél en véél te zwaar voor haar. En veel en veel te gevaarlijk voor beiden, als ze daarvoor gekozen zou hebben.
    Samen naar een huis -hadden we ook al bedacht-, is het ook niet, omdat ze toch niet op dezelfde afdeling zijn.
    We weten inmiddels iets meer over de wachtlijst van het huis van onze voorkeur voor vader Jan. Wat gedacht van 9 maanden? En die andere in de buurt is de wachttijd ongeveer gelijk. Dat zou inhouden dat vader Jan de tijd moet overbruggen ergens waar nu wel plaats zou zijn.
    Ria gaat morgen de transfer bellen, voor meer informatie wat betreft overbruggen en/of blijvende plaats in verpleeghuis(welk verpleeghuis dan ook).

    Zo triest voor allemaal. En we hopen dat we straks kunnen zeggen dat vader Jan op zijn plek is en het laatste stukje van zijn leven in tevredenheid kan doorbrengen.

    Voor nu is het nog afwachten in zorgen en onzekerheid. Waar komt hij terecht en hoe gaat het dan met hem? Nou ja, we kunnen hoog en laag springen, we weten niet wat we nog meer zouden kunnen doen.

    Groetjes Anja.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting