Daar gaan we weer

Het ‘lege nest syndroom’ heeft niet lang geduurd. Vader Jan heeft gisterenmorgen vroeg weer een epileptische aanval gehad. Moeder Jo wordt wakker van ‘gegrom’, als ze haar ogen opent ziet ze dat vader Jan weer hevig ligt te schudden. Ze belt direct 112  die haar door de situatie heenpraten tot de ambulance arriveert. Vervolgens probeert ze de kinderen (Erik-Jan, Ria, Anja)  te bereiken, maar de enige die de telefoon opneemt is Ria. Ria vertrekt met een  bloedvaart om 5.00 uur ‘s morgens naar het huis van Jan en Jo. Daarna gaat ze achter de ambulance aan en slaat tussendoor af naar mijn huis, om mij wakker te krijgen. Ze tikt zo hard op het raam dat ik wel wakker moet worden. -Ik ben slechthorend en als ik slaap heb ik mijn hoortoestellen niet in-. Oké, Ria vervolgt haar rit  naar het ziekenhuis. Ik bel moeder Jo en besluit éérst naar Jo te gaan.

Intensive care

Jo behoorlijk geschrokken, nou ja, wie niet, op dat moment… Ze heeft gehandeld zoals het ‘hoort’ en in haar macht ligt en dat kan echt niemand haar verbeteren. Praten over het gebeurde en vervolgens besluit ik, dat ook ik naar het ziekenhuis ga. Ik geef haar een paar zoenen en ik vertrek. Vader Jan wordt op het moment dat ik aankom naar de CT-scan gebracht. Samen met Ria, eerst maar eens koffie scoren. We hebben als vader Jan terugkomt een gesprek met de behandelend artsen en verpleegkundigen. Op de scan zijn  geen nieuwe hersenafwijkingen te zien. Zijn bloeddruk en hartslag willen echter niet stabiliseren. Vader Jan gaat naar de intensive care en wij gaan mee. We krijgen als bezoekers een eigen luxe familiekamer toegewezen, waar we moeten wachten tot Jan weer aan alle ‘toeters en bellen’ is aangesloten voor we bij hem mogen.

Vechten als een leeuw

Pfff, heftig hoor als het zover is. Hij brengt enge geluiden uit. Schreeuwt dat hij pijn heeft, om vervolgens te hijgen en te zuchten en weer wat rustiger te worden. Probeert te vechten als een leeuw om zich te bevrijden van infusen en alle andere dingen die aan hem gekoppeld zijn. Uit voorzorg is hij ‘gefixeerd'(zijn handen aan bed vastgebonden), waarmee de situatie alleen maar erger wordt. Op aanraden van ons wordt besloten hem uit de fixatie te halen, in de hoop dat hij wat rustiger wordt. We proberen hem gerust te stellen, wat soms lijkt te lukken, en soms weer niet. Het hakt er behoorlijk in bij de ‘gezusters hamster’. Als hij in slaap lijkt te vallen besluiten we naar moeder Jo te gaan om de stand van zaken door te geven en ook Bert en Erik-Jan op de hoogte te stellen van de gebeurtenissen.

Bokshandschoenen

‘s Middags krijgen we bericht dat vader Jan naar de afdeling neurologie gaat. Als we ‘s avonds op bezoek komen, zijn z’n handen verpakt in ‘bokshandschoenen’ om te voorkomen dat hij de draden lostrekt. Hij wordt constant gemonitord. Hij is in de war en herkent ons niet echt. Hij brabbelt wat, maar als het opeens begint te stortregenen, wat hij door het raam ziet, komt er luid en duidelijk uit: ‘Héé het regent’, om vervolgens weer weg te zakken in zijn eigen wereldje, waarvan wij het besef niet hebben. En dat wereldje waarin hij zich bevindt is -als we naar hem kijken- soms doodeng.

Moord en brand

Als Ria ‘s avonds het ziekenhuis belt, is hij heel onrustig en schreeuwt moord en brand naar Anja. Ik beloof mijn telefoons mee naar bed te nemen, in de hoop dat als het noodzakelijk is, ik die dingen hoor om als een speer naar het ziekenhuis te kunnen. Het blijft voor mij deze nacht rustig.

Infuus lostrekken

Inmiddels is het zondag. Ria heeft om 10.00 uur de afdeling gebeld. Vader Jan is nog steeds onrustig en schreeuwt nu om ‘zijn’ Jopie. Tijdens het wassen heeft hij ondanks de ‘bokshandschoenen’ het infuus razendsnel weten los te trekken. De verpleging besluit ook de bokshandschoenen te laten voor het zijn en ze stand-by op zijn bed te leggen.

Delier

Ik ga naar het zondagmorgen bezoekuur om zowel mezelf, als mijn vader gerust proberen te stellen. Als ik aankom slaapt hij. Terwijl ik sta te bedenken wat ik zal doen -hem wakker maken of weer rechtsomkeert naar huis te gaan- zegt een verpleegkundige dat ik hem gerust wakker kan maken. Zo gezegd zo gedaan. Hij herkent me, ik leg uit dat hij in het ziekenhuis is en wat er gebeurd is.  Een verdrietige en huilende vader Jan. Vervolgens zakt hij weer in slaap, wordt wakker en heeft het over een pikhaak en hengels en draden, hij wijst naar buiten. Omdat ik hem niet goed kan verstaan, probeer ik te volgen wat hij bedoelt; ik wijs met hem mee, maar volgens hem ‘begrijp ik er geen hol van’ en opeens heeft hij dikke pret en begint hard te lachen. Oké, weer een delier dus. Af-en-toe valt hij in slaap en als hij wakker wordt, begint hij  wéér over die pikhaak en hengels en draden te  praten en naar buiten te wijzen. Ik kan er geen brood van bakken, wat hij nu bedoelt en ziet. Uiteindelijk valt hij in een diepe slaap, tenminste…zo lijkt het. Ik besluit met de stille trom te vertrekken.

Tranen

Net als ik wil weggaan, kom ik een verpleegkundige tegen en we raken in gesprek over de situatie. Vader Jan is heel ziek, het is afwachten hoe hij gaat herstellen en of hij weer opnieuw moet revalideren(dus niet terug naar zijn Jopie) en/of hij nog wel naar huis kan. De verpleegkundige adviseert een familieberaad, hoe nu verder? Wat gaan we doen als…nou ja, vul maar in. Ik leg uit dat we al diverse malen de situatie met onze ouders besproken hebben, maar dat de eigen woning vaarwel zeggen, voor hen beide absoluut géén optie is. Tsja… en daar komen bij mij de tranen. Ik voel me zo godstierlijk machteloos. Wat een ka-u-tee situatie. Wat een verdriet, wat een ellende, wat een shit allemaal.

Vanavond ga ik weer met Ria op bezoek. Erik-Jan gaat vanmiddag en Bert is nog op vakantie. Wordt vervolgd…

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

2 Responses to Daar gaan we weer

  1. Katinka schreef:

    Tsjonge wat een in verdrietige situatie ….. Onmacht en twijfel …. Wat te doen ….. Familieberaad en ik hoop dat jullie elkaar vinden in een “oplossing ” voor zover er een oplossing gevonden kan worden.
    Ik wens jullie als familie heel veel sterkte en ook moeder Jo natuurlijk.
    Leef nog steeds erg met jullie mee.

  2. hayo schreef:

    Inderdaad ka-u tee Anja.
    Ik wens jullie sterkte.
    Knuffel, Hayo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting