Dag van scan voor moeder Jo, deel 2

De scan, dat is de emotionele waarde die ik er zelf aanplak. Volgens moeder Jo valt het allemaal wel mee. Zelfs het waterdrinken waar ze zo tegenop ziet valt haar mee. Ik heb wel iets van: ‘Het zal, maarruh.. met nucleair materiaal in je aan het rotzooien, dat kan niet goed zijn’.

Geiten

In de tijd dat het onderzoek duurt, gaan Ria en ik naar het hertenkamp/stadsboerderij vlakbij het ziekenhuis. Vogelkooien, leuk vogeltjes zoeken die op de plaatjes staan vermeld. Het is voorjaar en het rammelt van de jonge geitjes bij de boerderij. Geitjes zijn zo’n beetje, waar we héééél lang geleden mee grootgebracht zijn. Herinneringen komen boven. Iets van Ach..oohh..gos.. vader Jan zou dit ook leuk vinden, omdat we beiden weten dat vader Jan (net als Ria) iets met geiten heeft.

Liga koekjes

We gaan weer terug naar het ziekenhuis, moeder Jo ophalen/wachten. Het duurt niet lang en daar komt ze al aanwandelen met ondersteuning van haar rollator. Vanaf vanmorgen 8 uur heeft ze niets meer mogen eten. Ria heeft er gelukkig aan gedacht wat te eten mee te nemen in de vorm van liga koekjes. Jo lijkt toch wel opgelucht dat het achter de rug is. Ze voelt zich fit genoeg en geeft te kennen bij vader Jan op bezoek te willen.

Wanhopige vader

We gaan met z’n drieën naar de afdeling waar vader Jan ligt. Daar aangekomen treffen we een wanhopige vader die zijn tas aan het pakken is omdat hij volgens eigen zeggen vandaag naar Magnushof gaat verhuizen om te revalideren. De verpleegkundige die bij hem is probeert hem uit te leggen dat hij morgen naar Magnushof gaat. We zien hem in paniek, wanhopig. Hij stamelt; ‘Ben ik dan zo in de war? Ik weet het allemaal niet meer.’ Later vertelt hij: ‘Er was een vreemde vent die zei dat ik hier weg ga, maar dat wist ik niet. Hoe moet dat nou? Ik begrijp het niet.’

Morgen verhuizen

Al zijn spulletjes liggen op bed om ingepakt te worden. Zijn tas staat ook op bed. We nemen het over van de verpleegkundige. We helpen met inpakken en klaarzetten van de tas voor MORGEN.

De humor die hij de afgelopen dagen weer terug gevonden had, is als sneeuw voor de zon verdwenen. De grapjes die we proberen te maken worden niet begrepen. Als we hem weten te troosten/geruststellen, is het maar voor even. In ongeveer een minuut of tien komt de wanhoop weer opzetten.

Ondersteunende kalender

Ter ondersteuning/geheugensteun beschrijven we op zijn dagkalender met wat er gaat gebeuren voor vandaag(nog één nachtje slapen) en morgen (volgende blaadje). We hopen dat hij op deze manier wat rustiger wordt.

Het eten wordt gebracht we helpen hem nog even met de maaltijd zeggen gedag en TOT MORGEN en we gaan richting huis.

We spreken af dat Ria vader Jan gaat ophalen uit het ziekenhuis en ik moeder Jo thuis ga ophalen en dat we elkaar gezamenlijk treffen in Magnushof in Schagen.

Zo.. weer een enerverende dag achter de rug.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting