De jaap van Joop

Vandaag eerst naar Jo met galaxy-tab en een uitklaptafeltje welke ik zaterdag gehaald heb bij Ikea, voor de ‘Tafeltje Dekje’ koffer, zodat ze niet hoeft te bukken want dan trekt het litteken. Wie z’n comfort niet zoekt is lui, en onnodig pijn lijden is niet nodig. De galaxy-tab had ik bij me om foto’s en filmpjes van Jo te maken zodat Jan met eigen ogen kan zien wat er gebeurd is en dat ze nog steeds mobiel is. Je begrijpt, de foto’s van de geopereerde borst en de  jaap in de borst houden we privé. Neem van mij aan dat ie alle kleuren van de regenboog heeft.

Foutje

Jo heeft vanmorgen de mama-care gebeld omdat ze wilde weten wanneer ze haar bloedverdunners weer zou mogen slikken. Uhh..foutje, dat was vergeten door te geven. Dit moest eigenlijk 1 dag na de operatie al weer ingenomen worden. En ze maakt zich zorgen over dat ze zoveel vergeet. Namen waar ze niet op kan komen enzo. Volgens verpleegkundige komt dit nog van de narcose en gaat dit straks vanzelf weer goedkomen. Na samen koffiegedronken te hebben ga ik met foto’s en filmpjes naar vader Jan.

Dat is niet misselijk

We bekijken samen de filmpjes en foto’s, ‘Dat is niet misselijk’, is zijn commentaar. In elk geval is het duidelijk waarom hij nu nog niet naar huis kan. En hij lijkt er weer in te berusten. Overigens, het barst er in huis van de dames en ze zijn steeds blij hem te zien. Als we eerst een rondje lopen langs de voorkant van het huis en diverse dames op leeftijd tegenkomen die in de tuin zitten, groeten ze vader Jan allerhartelijkst.

Alsof afgesproken

Later als we nog een rondje ‘kolfbaan’ doen, zitten er in de overdekte tuin twee volle tafels met dames aan een frissie. Sommige dames zitten wat, andere doen samen een puzzel. We schuiven aan en we kletsen wat met elkaar. Als we wat later weer weggaan beginnen de dames alsof afgesproken in één koor prachtig te zingen, ik krijg er kippenvel van op mijn armen.

Chocola

De broodjes liggen alweer klaar in de koelkast. Ik besluit als service de broodjes te smeren en in stukjes te snijden. Jan staat naast me aan het aanrecht en kijkt mee. ‘Wat doe je dat snel en handig!’, is zijn commentaar. ‘Wil je nog een stuk chocola?’ Uhh…nou, nu niet meer, ik heb al zoveel gehad, de volgende keer weer, oké? Ik moet nu naar huis, ik moet ook eten maken voor mezelf.

We nemen afscheid met een dikke zoen en tot volgende keer.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting