Een samen huildag

In overleg met Ria besloten dat ik vandaag ook het bezoek doe. Eerst naar Jo die om half drie nog gestrekt op de bank ligt met een boek. ‘Blijf maar lekker liggen, ik doe de koffie wel even.’ ‘Ja, graag, ik ben zo moe vandaag. Vanmorgen koffie gedronken bij de gymclub, maar dat heeft me erger vermoeid dan ik vooraf bedacht had.’ Nou gaan liggen blijven en Jopie niet zo goed samen, dus nog geen 5 minuten later zit ze alweer in haar stoel, alhoewel ze de koffie wel aan me overlaat.

Ze heeft al sores genoeg

Jo vertelt dat de huisarts gisteren geweest is en dat ze zich gevoelsmatig niet goed bij haar thuisvoelt, dat is iets wat ik heel erg jammer vind. Ik vertel over de huisarts waar ik momenteel naartoe ga, een vervangende huisarts, want mijn eigen huisarts zit ook in de lappenmand. Deze huisarts is zeer bezorgd op een manier van: ‘Trek je het wel? Kun je het wel aan? Wat kan ik voor je doen?’ En ook: ‘Niet mee rond blijven lopen, komen! Niet twijfelen, komen! Het is goed!’ Terwijl ik dit aan moeder Jo vertel kan ik mijn tranen even niet inhouden. Shit, dat was de bedoeling niet, om bij mijn moeder te gaan huilen. Ze heeft al sores genoeg. En opeens zijn we beiden in tranen, waarvan moeder Jo vindt, ‘Ik vind het zo erg voor jullie. Jullie vliegen van hot naar her en pa die niet hier kan wonen en al die zorgen die het geeft. Voor mezelf heb ik er wel vrede mee dat ik dit oploop, maar nou ja..’

Zo, over!

We troosten elkaar. Jo vertelt, ‘Weet je, ik heb dit soort momenten ook met de buurvrouw, dan huilen we samen, en eigenlijk voelt het wel goed om onze zorgen te kunnen delen.’ Met direct daar bovenop: ‘Zo over, ik ga even naar het toilet.’ Ik snotter nog even na en als ze terugkomt babbelen we weer over ditjes en datjes. Ze heeft een plan bedacht om toch naar Jan op bezoek te kunnen. We spreken af, laten we het per dag bekijken en als je eraan toe bent gaan we het plan uitvoeren. Nog een bakkie koffie toe en ik neem afscheid om vader Jan te bezoeken.

Wasgoed

Het is ijselijk mooi weer, nou zeg maar bloedheet. Bij vader Jan aangekomen besluiten we meteen een rondje te lopen en buiten in de schaduw bij de sloot te gaan zitten. Tsja..wel een beetje in het wandelpad, maar in de zon smelten we weg. Vader Jan blijft zich maar zorgen maken over het wasgoed. Ik vertel nogmaals dat Erik-Jan en Ingrid voor de was zorgen en dat die schoon- en vuilgoed komen wisselen. Zal ik het even in je schriftje opschrijven als geheugensteun? Dat is goed, ik lees voor wat ik heb opgeschreven, maar ja 10 minuten later vraagt hij weer of ik het wasgoed mee wil nemen. Ik lees voor uit eigen werk dat Erik-Jan en Ingrid… enz. enz. Na nog even een frisdrankje op zijn kamer gedronken te hebben, komt de verzorging met het avondeten. Een zoen en zwaai als afscheid. Tot de volgende keer!

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting