Ene zorg minder, volgende zorg dient zich aan

Eerst het voorlopig goede nieuws. De bestralingskuur doet zijn werk. De bult van Jo die de grootte van een halve sinaasappel had, wordt platter. Hij is ongeveer kwart geslonken. Het blijft evengoed een joekel, maar de ergste spanning is van de huid af, waardoor de kans op openbarsten -voorlopig- ook slinkt.

Grauw

Als ik zondag vader Jan ga ophalen om samen met hem naar moeder te gaan, zie ik het al aan zijn lichaamshouding.  Die zit niet lekker in zijn vel. Hij ziet grauw, schouders naar voren, nog moeilijker te verstaan dan normaal, en alles is maar niks. ‘Kan mij het schelen, dood moet je toch, en waarom duurt het zo lang?’ Na drie kwartier bij Jo te zijn geweest, wil hij terug naar zijn eigen afdeling.

Zorgen

Jo krabbelt op een ‘geeltje’ en laat mij lezen, ‘De verpleging vragen?’ Op mijn ‘dat ga ik zo doen’ , komt er argwanend bij Jan vandaan, ‘wat ga je doen?’ Ik leg uit dat we ons zorgen om hem maken en dat ik zo meteen aan de verpleging op zijn afdeling ga vragen, wat er aan de hand kan zijn en hoe we het leuker voor hem kunnen maken? Het heeft volgens hem toch allemaal geen zin meer en,  ‘Maak je om mij maar niet druk’.

Depressie?

Bij de verpleging aangekomen uit ik mijn bezorgdheid. De verpleging heeft geconstateerd dat  vader Jan super bezorgd is om zijn Jopie, hyperventileert, grote problemen met slikken heeft, en zijn eten moeilijk kan binnenhouden. De ‘meiden’ doen wat ze kunnen, maar hebben al wel besloten dat er een arts naar hem moet komen kijken. Hij weigert, net als een tijdje geleden, zijn medicijnen weer af-en-toe. Ze vrezen -net als ik- een aanhoudende depressie. Hij stuurt me min of meer naar huis toe en ik ga met een rotgevoel weg.

Lijkt iets beter te gaan

De dag erop moet ik werken, dus ik besluit voor ik naar huis ga, nog even bij hem langs te gaan. Het lijkt iets beter te gaan. Hij is ook blij om me te zien, alhoewel zijn ‘maatje’ van de afdeling me toefluistert dat het niet goed met hem gaat. In elk geval gaat het wel iets beter dan de dag ervoor. Nou ja, afwachten maar weer, hoe dit zich verder ontwikkelt.

Nieuwe schoenen

Daarna ga ik nog even naar Jopie en bij haar dient zich weer een volgend probleem aan. Ze moet andere aangepaste schoenen, omdat haar tenen ontstoken zijn. Ze heeft sinds de val van haar fiets (jaren geleden) een beugel aan haar been, omdat haar voet naar beneden klapt. Zonder schoenen kan ze niet, want de beugel steunt in haar schoen. Ria gaat vandaag naar Heerhugowaard om de schoenen voor haar aan te schaffen.

Pikvin

Toch blijft het me verwonderen met Jo. Ze heeft haar draai helemaal gevonden in het huis, terwijl ze zich tijden met hand en tand verzet heeft haar eigen huisje op te geven. Echt, als je niet zou weten dat ze zo ziek is, zou je denken.. Zohoo, krasse tante die mevrouw. Wel oud en een beetje krakkemikkig, maar ze laat nu niet bepaald de kaas van haar brood eten. Op z’n Westfries gezegd, een behoorlijke ‘pikvin’.

Ditjes en datjes

Ik zal binnenkort met een goede foto van vader Jan naar de kapper gaan in het huis. Ze knippen hem nu á la jaren 20 van de vorige eeuw. Hij ziet er door dit kapsel niet uit en lijkt tig jaar ouder. Dit heeft grondig verbetering nodig. Komt goed.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

2 Responses to Ene zorg minder, volgende zorg dient zich aan

  1. Lisa schreef:

    Tjonge, de stress en zorg om zijn vrouw ‘Jopie’ maakt jullie vader depressief en is
    voor jullie een extra zorg.
    Dat valt allemaal niet mee.
    Geweldig dat ‘Jopie’ haar lot zo aanvaard, een sterke vrouw, die ondanks wat haar
    overkomt nog vooral begaan is met jullie vader.
    Sterkte en jullie doen het goed!

  2. jo en ton fokker schreef:

    Halo Anja
    Ik heb je sit even weer bekeken wat ken je dat goed ook al met die fotos ja onze Jolanda doet het ook ze zal het me leren maar ze zit op dit ogenblik in Columbia voor Fred traid daar werk ze voor om de mensen daar een ander bestaan te geven dus ze verkoopt koffie ,advocado olie chocolade en keramiek hopelijk lukt het maar ze is niet de engste maar afwachten Nu anja hou je taai en tot schrijfs hartelijke groeten van ons Ton en Jo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting