Energie-vretende wond

Vandaag naar het ziekenhuis met Jo. Eerst naar de chirurg. Deze wist te vertellen dat een eventuele chemo een kleine kans van slagen heeft, mochten er nog boze tumorcellen zitten. Buiten dat deze zeldzame vorm van borstkanker niet hormoongevoelig is, is het ook ongevoelig voor chemo, althans, als het al zou werken zou het bij veel jongere patiënten zijn en dan nog maar een kans van 6% dat het aanslaat. Alle voor- en nadelen besproken en op een rijtje gezet. Chemo wordt het niet. Wordt eventueel besloten om als nabehandeling te bestralen, moet eerst de wond genezen zijn. Na het bezoek aan de arts gaan we direct door naar de mama-care om de wond te laten nakijken en het één en ander nogmaals door te spreken.

Extra energie

Er wordt een arts bijgehaald omdat de wond er nog steeds niet goed uitziet. De arts maakt gelijk een afspraak met de polikliniek, die de wond gaan behandelen. Op naar de poli. Jo is bijna direct aan de beurt. Éen van ons(Ria of Anja) mag bij de behandeling blijven. Nou, ik (Anja) ben geen held, dus ik zeg…’Ik ga wel koffie halen’. Nog geen 10 minuten later sluit Ria zich bij me aan bij de koffieautomaat. Een kwartier later is de koffie op en we gaan weer terug. De wond van Jo is opengemaakt in z’n geheel. Al het ontstoken weefsel is er uitgehaald. Alles is weer netjes verbonden en de arts vertelt dat er nog lang vocht uit zal blijven lopen, wat ook goed is, het moet voorlopig openblijven zodat alle bacteriën het lichaam kunnen verlaten. Hij drukt Jo op het hart, goed en veel te eten én drinken, omdat alle energie die het lichaam binnenkrijgt direct getransporteerd word om de foute bacteriën te bestrijden. Daarnaast vertelt de arts dat vóór de wond echt genezen zal zijn, we op 2, 3 á 4 maanden kunnen rekenen. De arts schrijft een ‘handleiding’ voor de verpleegkundigen thuis. Er moet dagelijks of 2x daags verschoond en gespoeld worden.

Dizzy

Jo zit een beetje dizzy op de behandeltafel. Ik vraag meerdere malen: ‘Gaat het wel met je?’ Jo antwoordt dat het wel gaat, om daarna weer in zichzelf gekeerd voor zich uit te zitten staren. Ik heb er geen goed gevoel bij. Handleiding mee, Jo in het stoeltje en we gaan richting auto. Jo blijft wat stil, maar neemt de dingen om zich heen weer waar. Dat is alvast een geruststelling.

De kat z’n viool

‘s Middags ben ik de aangewezen persoon om het slecht nieuwsbericht aan vader Jan te vertellen. Ik zie hem schrikken: ‘Nog 2, á 3 á 4 maanden? Dan zit ik hier voor de kat z’n viool! Straks knijpt ze er tussenuit!’ Ik probeer uit te leggen: ‘Pa de kanker is weggehaald. Ze knijpt er niet tussenuit. Het gaat wél lang duren voor de wond dicht is.’ Samengevat, volgens Jan is het allemaal ka-u-tee, om vervolgens vast te stellen, ‘Het is zoals het is’.

Alle humor verdwenen

Ik schrijf mijn verslag in zijn ‘geheugensteunschrift’ en lees  voor wat ik heb opgeschreven. Vraag hem hoe het met zijn elastieken benen is. En hij vertelt dat hij gisteren wéér onderuitgegaan is in de eetzaal. Omdat hij de dagen nogal eens door elkaar haalt, pak ik zijn verpleegboek erbij en inderdaad, er staat vermeld dat hij vandaag weer gevallen is. Op mijn vraag hoe dat nu kan, geeft hij als antwoord: ‘Weet ik veel, ik lig gewoon.’ Alle humor is bij hem verdwenen op dit moment. Hij wordt zelfs boos als ik een grapje maak. Ach, ik kan me er alles bij voorstellen. Hij wil zo graag naar huis, maar het kán niet. Ik zeg nog tegen hem: ‘Joh, ik wilde dat ik kon toveren, hoppa, weg alle zorgen en ziekte, maar dat kan ik niet.’ Hij antwoord verdrietig: ‘Het is zoals het is’. Het is tijd om afscheid te nemen, ik heb Jo beloofd om ook vanmiddag nog even bij haar te komen kijken. Hij klemt me op hart ‘Moeder de groeten te doen.’ Uiteraard doe ik dat.

Zorgen

De verpleegkundige is al geweest en heeft de wond gespoeld en het verband verschoond. Volgens moeder Jo kwam er veel vocht uit. Ook nu ik bij haar ben zie ik dat er veel vochtverlies is. Alvast positief, de wond ruikt niet meer volgens Jo. Daar gaan we maar vanuit.

Maar o mensen, wat maak ik me af-en-toe zorgen om die ouders van ons.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

2 Responses to Energie-vretende wond

  1. Katinka schreef:

    Die moeder van jullie heeft wel wat te verduren hoor. Zegt ze nooit dat het pijn doet, al dat gesnij en gepulk aan de wond?

    Anja ik moet jou even een veer in je gat steken, wat schrijf je het allemaal op, op een manier waarvan ik soms de tranen in mijn ogen krijg. Zo realistisch en toch ook weer zo lief.

  2. anja schreef:

    @Katinka: Nee, die moeder van mij is een bikkel en dat maakt het voor ons soms weer lastig om te bepalen waar ze behoefte aan heeft. Ze wil niet ‘lastig’ zijn, niet ‘moeilijk’ doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting