Wat vooraf ging

2002 Moeder Jo valt van fiets

Moeder Jo valt in 2002 op 72 jarige leeftijd van haar fiets bij een stoplicht. Ze heeft behoorlijk pijn, maar moeder Jo zou moeder Jo niet zijn en ze besluit toch naar de ouderengym te gaan. En alsof de duvel ermee speelt, daar valt ze nogmaals.

In beweging blijven

De pijn wordt erger en ze besluit naar de huisarts te gaan. Huisarts oordeelde: ‘het is gekneusd en in beweging blijven. Blijven lopen en eventueel wat pijnstillers gebruiken. De pijn wordt erger en erger en moeder Jo kan op een gegeven moment amper haar bed meer uit en het toilet is helemaal een crime.

Röntgenfoto’s

Nogmaals contact met de huisarts en na lang aandringen kwam deze dan langs. Toch maar naar het ziekenhuis voor foto’s. En daar wordt een gebroken heiligbeen, gekneusd schaambeen en in de knel zittende zenuw geconstateerd. Oordeel ziekenhuis: door in beweging te blijven heeft u de boel veregergerd, u had rust moeten nemen en de boel moeten ontlasten.

Met spoed in ambulance

Vader Jan(al 2 tia’s gehad in het verleden) kreeg het druk, druk, druk als mantelzorger. Een paar dagen later zakte hij ineen en dit leek op een hartaanval. Huisarts gebeld en die kwam direct en vader Jan werd met ambulance naar het ziekenhuis afgevoerd. Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen, het was de spanning die hem velde.

Er wordt in gezamenlijk overleg met ouders, hulpverlening en kinderen besloten dat ouders een tijdje zorg in een huis nodig hebben om op krachten te komen. En zo geschiedde. Kleine verhuizing met eigen meubeltjes en spulletjes naar het tijdelijk woonhuis.

Moeder Jo kreeg de broodnodige fysiotherapie, vader Jan kon tot rust komen omdat de zorglast van zijn schouders gehaald werd. Het huis bevond zich in Bergen(NH) met een prachtige tuin en veel levende have, zoals herten, geiten en struisvogels.

.

.

.
2005 Vader Jan aan de beurt: Hersenattaque

Vader Jan krijgt een tia(lijkt het) en wordt naar het ziekenhuis vervoerd. ‘s Avonds op bezoek lijkt het allemaal mee te vallen en hij denkt de volgende dag wel weer naar huis te kunnen. We halen opgelucht adem. De volgende dag krijgt vader Jan in het ziekenhuis een zware hersenattaque. Een samenvatting van hoe die vader van ons was en hoe hij nu is vind je hieronder.

Strijdend

Zijn idealen vervuld

Nog één keertje zoals hij was. De felle, soms meedogenloze man. Hij is het niet meer. Hij takelt af en is een schaduw van zichzelf geworden. In zijn glorietijd een harde werker, met eigen ideeën. Wereldverbeteraar op zijn manier. Zijn idealen vervuld. Hij keek om zich heen en vond dat het goed was. Anderen die op hun manier, hùn wereld wilden verbeteren, had hij weinig begrip voor. Verspilde energie voor hen die anders wilden. Dat kon botsen en knallen met degenen die de moed hadden tegen hem in te gaan.

Pijnlijke afhankelijkheid

Een paar maanden geleden is hij geveld door een zware hersenattaque. Halfzijdig verlamd, onzindelijk en praten ging niet meer. Het verdriet in zijn ogen was pijnlijk om te zien. Afhankelijk van de goodwill, het geduld en begrip van anderen. Geheugen ernstig beschadigd. Wijzen ging nog wel, met zijn linkerhand. Er is een fotoboek voor hem gemaakt, met zijn eigen spulletjes van thuis en het gebruik van praktische dingen, als wassen, douchen, scheren en toilet. Hij zag de afbeeldingen, wist dat hij ze aan kon wijzen, maar niet waarvoor. Radeloos was hij. In het ziekenhuis konden ze niets meer voor hem doen.

Hier leven gekken

Hij moet naar een verpleeghuis om te revalideren. De familie komt hem ophalen om hem naar het huis te vervoeren. Hij is in de war en begrijpt het niet, denkt dat hij naar huis mag. In het verpleeghuis voelt hij zich doodongelukkig en prent zich in, ‘ik moet hier weg en wel zo snel mogelijk’. ‘Hier leven gekken, hier hoor ik niet’. Huilen als er bezoek komt, vaak zijn jas aan, omdat hij naar huis wil. Huilen als het bezoek zonder hem vertrekt. Boos en machteloos, omdat hij zich opgesloten voelt en daar moet blijven. Na een aantal weken revalideren heeft hij zijn doel bereikt. Eindelijk naar huis, weg van waar hij zich ongelukkig voelt.

Moeizaam gevonden woorden

Hij is nu een aantal weken thuis en zit weer op zijn eigen stekkie bij zijn echtgenote. Uiterlijk lijkt hij nog op zichzelf. Hij blijft afhankelijk. Met aankleden, wassen en de gewone praktische handelingen die gedaan worden, zoals koffie roeren. Hij kan het niet meer zonder dat hem verteld wordt, wat hij moet doen. Zijn geheugen blijft weg, zijn begrip ook. Het ene moment zegt hij dat hij pijn heeft, het volgende moment is hij dat vergeten. Het ene moment, revalideren, wat is dat? Het volgende moment fel, ‘daar ga ik niet meer heen, allemaal debielen daar’, in moeizaam gevonden woorden. Soms lijkt hij te beseffen wat er met hem aan de hand is, het volgende moment is hij dat weer kwijt. Zwaar te zien, de strijd die hij levert, aan bijna het einde van zijn leven.

Nawoord: De ‘ouwe Fok’ zal het niet meer worden. Wonder boven wonder is vader Jan behoorlijk goed hersteld. Zijn korte termijn geheugen blijft weg. Zijn hand kan hij weer redelijk gebruiken en lopen met de rollator gaat ook weer behoorlijk goed. Praten gaat nog steeds moeizaam, omdat zijn tong deels verlamd is gebleven. Met een beetje goede wil en wat inspanning is hij te volgen(En anders begrijp je wel wat hij bedoelt als je naar zijn ogen kijkt, dat blijven sprekende boekdelen).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting