Hakken in het zand

Gisteren had Marja van het doc-team ook een aantal vragenlijsten die we zelf in moeten vullen als mantelzorgers én nog 1 vragenlijst voor vader Jan, die één van de mantelzorgers bij hem moet afnemen. En jawel..daarvoor ben ik de aangewezen persoon.

Vuurspuwende ogen

Met vragenlijst naar vader Jan. Netjes zoals in de richtlijnen beschreven staat, in begrijpelijke taal uitgelegd  wat de reden van de vragen is. Moet je nét bij hem zijn… Vroeger was hij al wars van alles wat met geestelijke gezondheidszorg te maken had, dat is nu een graadje of tig erger. Zijn ogen beginnen vuur te spuwen en Jan is geenszins van plan om mee te werken. Iets in de trant van: ‘Donder op, ze maken je alleen maar ziek en gek’. Ik besluit na twee pogingen niet verder aan te dringen en vertel hem, dat Marja gisteren gezegd heeft dat niets moet. Dit dus ook niet en ik stel voor de vragen weer in de tas te stoppen. Hij sputtert nog wat na en ik besluit het gesprek een andere richting op te sturen. Dat lukt gelukkig.

M’n poten moeten in beweging blijven

Zo zit ik bij hem aan tafel een mandala kleurplaat te kleuren waar we samen aan werken en we babbelen af en toe wat. Op gegeven moment zegt hij: ‘Zullen we een stukje lopen, m’n poten moeten in beweging blijven’. Samen gaan we op weg naar de binnentuin en na een rondje gelopen te hebben strijken we daar neer op een bankje. Alhoewel zijn stem behoorlijk verzwakt is begint hij te praten over vroeger. Over thuis, zijn ouders, Gerardus, zijn dienstperiode en een broer die ooit het lef heeft gehad zijn vader een trap onder zijn kont te geven omdat ze ruzie hadden over een werkgever.

O dat duurt toch wel lang

We gaan uiteindelijk weer richting kamer, waar zijn broodjes al in de koelkast staan.  Zijn broodjes gesmeerd en de kopjes afgewassen en dan is het tijd voor mezelf om naar huis te gaan. ‘Hoelang duurt het voor ik ook naar huis mag?’ ‘Van de veertien dagen zijn er nu 4 voorbij, dus nog 10 dagen!’ ‘O, dat duurt toch nog wel lang…’ Ik neem afscheid van hem en zeg tot de volgende keer.

Verassingsaanval

En de volgende keer is a.s. zondag met onze verassingsaanval. Dan gaan we hem ophalen om definitief naar huis te gaan. Waarom vertellen we hem dat nog niet? Nou om de simpele reden dat tijd iets ongrijpbaars voor hem is en hij anders 4x per nacht opstaat om zijn tas te pakken. We hebben met Bonnie van het zorghuis afgesproken, dat zij zondagmorgen om 9.00 uur vader Jan gaat vertellen dat wij (Erik-Jan en Anja) hem om 10.00 uur op komen halen om naar huis te gaan.

Ik ben benieuwd!

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting