Helemaal in zijn nopjes

Vissen

Vader Jan helemaal in zijn nopjes. Hij heeft de afgelopen paar dagen lang gevist  om wat meer te weten te komen wanneer hij naar huis mag. Boot afhouden lukte niet meer, dus Ria en moeder hebben gisteren verteld dat het nog twee weken gaat duren. Jo moet nog aansterken en er moet nog van alles geregeld worden.

Niet bereikbaar

Te beginnen met het Doc-team, waar ik de aangewezen persoon voor ben. Ik moest bellen tussen 10.00 en 11.00 uur. Tsja… de mevrouw was niet bereikbaar, of ik tussen 13.00  uur en 14.00 uur wil terugbellen, want dan is het spreekuur. Zo gezegd, zo gedaan. Tsja..de mevrouw die ik hebben moet zit in een bespreking en mag niet gestoord worden. Ka-U-Tee. ‘Kan ze u morgen terugbellen?’, vraagt de telefoniste. NEE! Morgen ben ik de hele dag niet bereikbaar en ik wil wél graag een afspraak voor deze week. Kan ik mailen? Ja, dat kan. Ik krijg het mailadres en bij thuiskomst vandaag nog geen antwoord… Grrr….

Moe

Als je de websites bekijkt van allerlei instanties, allemaal even vriendelijke teksten, maar ooo wee als je ze probeert te bereiken. Ik word er zooo moe van, al die verloren energie en tijd.  Nou ja, aan de andere kant word ik vandaag wél gebeld door de assistente van de huisarts, dat als zodra ik iets weet over de wijziging van de medicijnen ik direct contact moet opnemen zodat de bestelling naar de apotheek verzonden kan worden. Dat loopt in elk geval wél gesmeerd nu.

Nopjes

Terug naar vader Jan. In zijn nopjes dus, met de wetenschap dat hij over niet al te lange tijd naar huis gaat. Zijn commentaar: ‘Toch nog snel gegaan zo!’ Ja een kort termijn geheugen die het niet zo best doet, maakt dat tijd in het niets lijkt op te lossen.

Waarom weet ik dat dan niet?

Tegenwoordig kleuren we samen 1 kleurplaat van zijn mandala boek. Terwijl ik in zijn boek aan het kleuren ben zegt hij: ‘Jullie zeggen wel dat ik een epileptische aanval gehad heb, maar daar weet ik niks van. Echt niet, hoor!’ Ik leg uit dat dit normaal is bij epileptische aanvallen en vertel wat er die bewuste middag gebeurd is. ‘Ja, maar waarom weet ik dat dan niet?’, vraagt hij geëmotioneerd. Ik probeer het via een andere omweg uit te leggen. ‘Weet je nog dat ik lang geleden een ongeluk gehad heb?’ Ja, dat wist hij nog. ‘Toen ik bijkwam na 9 dagen, wist ik ook niet wat er gebeurd was. Niet van dat ongeluk en niet dat ik al 9 dagen in het ziekenhuis lag. En ik weet nog steeds niets van dat ongeluk te herinneren en de eerste 9 dagen in het ziekenhuis.’ ‘O,  jij weet dat ook niet? Dus dat komt wel meer voor?’ Op mijn bevestigende antwoord, lijkt hij geruster te zijn.

Pralines

Hij vertelt wél dat Ton en Jo op bezoek geweest zijn en dat hij dat héél leuk vond. Hij stiefelt naar de koelkast en haal een doos pralines tevoorschijn. ‘Heb ik gekregen! Zullen we er eentje nemen? Neem maar hoor! Is lekker!’ Namens mij, Ton en Jo: Heerlijk hoor, vooral die met sinaasappelvulling!

Pretoogjes

Een bakkie koffie, een sinaasappeltje pellen, broodjes snijden, beetje praten over b.v. het eten en de kapper, maar het allerbelangrijkste: zijn pretoogjes komen weer een beetje terug.

En dat..dat doet deze mantelzorger onwijs goed!

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting