Het gemis

Na alle hectiek rond het overlijden van moeder Jo en de gebroken heup van vader Jan is het wat rustiger geworden. Het gaat z’n gangetje en het is wennen. Waren het in het begin de handelingen die ik mistte, zoals elke dag even bellen of langsgaan. Nu begint het inhoudelijk aan me te knagen en het besef van ‘nooit meer’ tot me door te dringen.

Column

Een voorbeeldje: er is me gevraagd een column te schrijven als mantelzorger. Buiten dat ik me natuurlijk zéér vereerd voel, had ik dit graag met m’n moeder willen delen. Deze site ben ik ook gestart in overleg met mijn moeder, op het moment dat ze in 2010 haar enkel op diverse plaatsen brak. Haar reactie toen: ‘Doen hoor, misschien hebben anderen er ook iets aan.’ En nu ben ik gevraagd als columniste en kan ik het niet aan haar vertellen. Of eens een bijzonder recept proberen en mijn ouders als ‘smaakpolitie’ laten functioneren. Aan mijn vader had ik niets, zijn motto: ‘Waar het komt is het donker’. Met mijn moeder kon ik urenlang bomen over kook- en baktechnieken, ondanks dat ze al jaren geen taarten en brood en zo meer maakte.

Het knaagt

Ik kijk met verwondering naar mezelf. Voelde ik me eerst bijna schuldig omdat ik haar niet miste en  gewoon verder met mijn leven ging. De laatste tijd knaagt het aan me, een onbestendig gevoel. Het gemis. Natuurlijk ben ik een grote meid en sta ik allang op mijn eigen beentjes. Maar het is wennen.

Eindverantwoordelijken

Wat ook wennen is, is dat wij kinderen nu de eindverantwoordelijken voor mijn vader zijn. Dat was natuurlijk mijn moeder. Oké wij dachten wel mee, moeder Jopie bleef de baas. Ook dat is een rol waar we ons in moeten voegen. Nou ja, al met al, we missen haar.

 

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

5 Responses to Het gemis

  1. Lisa schreef:

    Dag Anja,

    Je hebt een mooi document over je moeder (en je vader) geschreven en daar was ze duidelijk trots op.
    Je hebt een talent voor ‘het schrijven’ en je moeder had gelijk: anderen hebben zeker wat aan je verhalen.
    Groet,

  2. Nicole Pronk schreef:

    Jullie moeder kijkt ook nu nog mee. Het kan niet anders zij zal hoe dan ook trots zijn.

  3. Tanja schreef:

    Hallo Anja,

    Ik ben zo trots op meneer Fokker. Wat is het een kanjer!
    En wat fijn voor jou dat je gevraagd bent als columniste!
    Mevrouw Fokker zou heel trots zijn op jullie.

  4. Katinka schreef:

    Doen Anja, je kan zo lekker schrijven, nuchter, kort en bondig en alsof ik er bij ben.
    Je ouders heb ik persoonlijk niet gekend, maar door jouw “schrijverij” dacht ik dat ik ze WEL een beetje kende ….dat is toch mooi.
    Het gemis …. ik weet hoe het werkt …. het blijft, alleen leer je er op den duur mee leven, maar over gaat het niet.
    Liefs, Katinka

  5. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Hier was ik weer even gekeken op je site wat geweldig dat je colum mag schrijven hier was je moeder beretrots op je geweest ,Je denkt dat je wel eens niet aan je moeder denkt maar het komt voor hoe ouder je word er meer aan gaat denken van dit had ze nog mee moeten maken dat gevoel blijft ik maak dat zelf ook mee hoe ouder je word hoe sterker dat gevoel .Het is moeilijk om daar aan te wennen net wat je schrijft even bellen even bij praten het is er niet meer bij .Maar je doet het goed en we zijn erg trots op je zo een nicht te hebben dus hou je goed ook al valt er wel eens een traan .Veel goeds voor de toekomst met je werk en je schrijven misschien word je wel een schrijfster. .Hartelijke groeten van ons Ome Ton en Tante Jo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting