Heup gebroken

Dinsdagmorgen belt het verpleeghuis naar Ria. Vader Jan is gevallen en het ziet er naar uit dat zijn heup waarschijnlijk gebroken is. Hij heeft veel pijn. Het wachten is op de ambulance voor vervoer naar het ziekenhuis. Ka-U-Tee. Nu was hij de afgelopen maand al twee keer eerder gevallen en dat ging vrij ‘soepeltjes’, niks gebroken, alleen de schrik. Nu ziet het er ernstig uit.

Het is klaar!

We spreken af dat zodra de ziekenwagen vertrekt, ik naar de EHBO van het ziekenhuis ga om vader Jan op te vangen. Zo gezegd, zo gedaan. Aangekomen worden bij vader Jan direct röntgenfoto’s gemaakt, hartfilmpje, temperatuur en bloeddruk gemeten, er worden buizen vol met bloed afgetapt. Bij elke beweging die vader Jan moet maken, schreeuwt hij het uit van de pijn. Wachten op de uitslagen en dat duurt.  Chirurgen en geriaters aan bed. Vader Jan geeft duidelijk te kennen dat hij niet verder meer wil leven. ‘Het is klaar, ik heb Jopie beloofd met haar mee te gaan, dit wil ik niet, ik wil dood’. Voor ons niets nieuws, hij wil al niet meer leven vanaf de dag dat hij weet dat hij niet meer thuis/op zichzelf kan wonen.

Twee keuzes

Hij krijgt 2 keuzes: opereren of niet opereren. Opereren betekent minder pijn en over een paar dagen uit bed kunnen en daarna fysiotherapie om misschien weer te leren lopen. Niet opereren houdt in bedlegerig zijn, met veel pijn en doorligplekken en waarschijnlijk binnen drie maanden overlijden aan een longontsteking. Hij wil deze keuzes niet, hij wil dood, nu! Tsja..en daar willen de medici niet aan meewerken. Wat een verdriet. Hij vraagt naar Ria, als hij dan toch tussen die 2 dingen moet kiezen, wil hij ook advies van Ria en misschien kan zij de artsen overtuigen van zijn wens. Maar ook als Ria er is, moet hij nog steeds uit die 2 mogelijkheden kiezen en niet de andere wens die hij heeft.

Opereren

Praten, praten, overleggen en nog eens overleggen. Uiteindelijk hakken de artsen samen met Ria en mij de knoop door. Het wordt opereren. Waarom? Omdat we absoluut niet willen dat hij veel pijn krijgt en op een mensonterende manier komt te overlijden. Ik stel nog wel voor, ‘kan er dan niet ‘gewoon’ tijdens de operatie een overdosis narcosemiddel  gegeven worden? Maar ook dat wordt niet gedaan. Nou ja, opereren dus, de volgende dag om 08.00 uur is hij aan de beurt. In de tussentijd is vader Jan naar de afdeling ‘acute opname’ gereden en zit behoorlijk onder de pijnstillers, waardoor hij wat rustiger is geworden. De verpleegsters op de afdeling verwelkomen hem uiterst hartelijk, zijn hartstikke lief en houden rekening met zijn dementie.

Angst gevolgen van narcose

Het stelt Ria en mij wat gerust om afscheid van hem te nemen. en dan kan het wachten op de uitslag van de operatie beginnen. Wat zijn we bang voor de gevolgen van de narcose. Zal hij er niet nog rottiger uitkomen, dan hij nu al is. We zijn op de hoogte wat voor invloed een narcose kan hebben op de geestestoestand van oudere mensen.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

2 Responses to Heup gebroken

  1. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Hier was ik dan weer het zit niet mee met jullie vader maar dat hij geopereerd is is wel goed van jullie om zo te beslissen want met pijn ben je gauw zat .En misschien kan hij toch een beetje lopen straks want altijd op bed is ook niks .Annie van Wim belde net en Ome Wim ligt ook weer in het ziekenhuis wat hij markeerde weten ze nog niks maar ze gingen een foto maken van binnen hij moest een cameraatje in slikken en dit ging van binnen fotos maken dus ook afwachten Nu Anja sterkte en we houden contact en we gaan Maandag naar je vader toe waar hij ook ligt we horen nog wel van je groeten en veel liefs Ome Ton en Tante Jo

  2. Peter Kuipers schreef:

    Ik lees het relaas terug en moet denken aan mijn moeder die ik ooit, meerdere malen heb moeten beloven te helpen als het zover is dat ze niet meer verder wil leven. Ik kreeg kopieën van haar wilsverklaring van de NVVE mee naar huis. En het is een aantal jaren geleden zover gekomen. Na val, nieuwe heup, delirium, uitzichtloze revalidatie door complicaties. Ik heb haar boodschap expliciet over moeten brengen aan haar huisarts, zelf dorst ze het niet ondubbelzinnig te zeggen tegen anderen dan mij. Ik vergeet nooit haar opluchting en blijdschap toen ik één en ander in gang had gezet. Uiteindelijk is mijn moeder, omringd door toegenegen verpleegkundigen in een verpleeghuis door versterving overleden. Ik bedoel maar: aarzel niet als je overtuigd bent van je vaders wil (je kent hem goed, denk ik), en hoop dat er goed naar hem wordt geluisterd. Veel sterkte en wijsheid in deze moeilijke tijd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting