Ik mantelzorger, dag van scan voor moeder Jo

Ik weet het, ik weet het. Ik heb het niet, ik mankeer niets ernstigs(tenminste zo ver ik weet niet). En toch word ik misselijk wakker met het idee, bij de dingen die vandaag staan te gebeuren. Het liefst wil ik vluchten, het liefst wil ik het niet weten, het liefst wil ik.. tsja.. wat wil ik eigenlijk?

Het zwaard van Damocles hangt boven het hoofd van moeder Jo. Doemdenk-gedachten van mij: Grr.. hoe moet het met in het ergste geval met vader Jan? Hoe moet het in het ergste geval met moeder Jo? Kan ik dit wel aan? Ik heb er nu al moeite mee.

Het voelt zo verdrietig. Het voelt zo machteloos. Het voelt zo, wat de uitslag ook is, ik kan er niets aan veranderen. Brrr…

Dit bericht is geplaatst in mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting