Jan heeft koorts

Schrikken vanmiddag. Als Jo en ik(Anja) aankomen begint Jan bijna direct hartverscheurend te huilen. Hij was weer gevallen, weet hij uit te brengen. En ‘die rotpoten ook, die willen niet meer, zegt hij moeizaam’.  Hij heeft een bloeduitstorting op zijn hand, maar als we vragen wat er gebeurd is, geeft hij ontkennende antwoorden. ‘Ik weet het niet meer’.

Hoge berg

Gelukkig komt een verpleegkundige. Er is niets bekend dat Jan recent gevallen is. Ze meet zijn bloeddruk en de temperatuur en hij heeft 38.8, koorts dus. De verpleegkundige vermoedt een blaasontsteking en er zal binnenkort een urinemonster genomen worden. Zijn borst gaat soms tekeer alsof hij een hoge berg heeft beklommen. Af-en-toe valt hij weg, om vervolgens weer wakker te schrikken.

Kissie

Nadat hij koffie heeft gehad, lijkt het iets beter te gaan. Op een gegeven moment zegt hij ‘Ik denk dat het tijd voor een kissie wordt, het is wel genoeg zo.’ Hij zegt het op een heel natuurlijke manier in een soort berusting, vreedzaam, is dat het woord?

Mandala kleurplaten

Jo antwoordt: ‘Als het zover komt, wil ik je kist beplakken met je mandala kleurplaten.’ Waarop ik weer antwoord: ‘Nou dan kan het een goedkope kist worden, want met alle kleurplaten zie je toch niks van dat ding.’ En Jo daar gedecideerd bovenop: ‘Dat hebben we allemaal al geregeld, géén dure kisten voor ons.’ En zo geven we een ietwat vrolijke draai aan het gesprek.

Verwarrend

Al met al wel heftig allemaal, we willen hem helemaal niet kwijt, we willen dat hij beter wordt en we beseffen tegelijkertijd dat zijn krachten achteruit zullen blijven gaan. Het voelt allemaal zo verwarrend. Aan de ene kant, joh doe niet zo raar, blijf bij ons, het komt wel weer goed. Aan de andere kant, ook het weten, dat het niet meer goed komt, op een manier van de ‘ouwe strijdbare Fok’. Dit zijn hersenspinsels van mij hoor, want voor hetzelfde is het gewoon een blaasontsteking wat eenvoudig met antibiotica behandeld kan worden.

Jo is blij dat morgen in het ziekenhuis naar haar wond gekeken gaat worden. De wijkverpleegkundige is er nog steeds niet tevreden over. Wordt vervolgd, morgen weten we meer.

 

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

1 Response to Jan heeft koorts

  1. Katinka schreef:

    Wat een heftige dag, wat een heftig verhaal. Ik hoop dat het inderdaad “allen maar” een blaasontsteking is,
    maar kan me voorstellen dat de schrik erin zit. Sterkte Anja en ook sterkte voor de familie.
    Ik volg jullie, dank zei het blog, op de voet en leef erg met jullie mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting