Jo alleen op bezoek

Een week niet geschreven. Weinig veranderingen qua gezondheid voor het stel deze week, vandaar. Vandaag moest Jo echter weer naar het ziekenhuis voor wondcontrole. We hadden in de wandelgangen gehoord dat de wijkverpleegkundige er niet gerust op was. Een beetje met lood in onze schoenen richting MCA.

Hartelijk weerzien op verkeerde plek

We komen aan op de afdeling waar we moeten zijn. We zien bekende gezichten, maar kunnen ze in eerste instantie niet thuisbrengen. En wat schetst onze verbazing? Het zijn onze naaste vroegere buurtjes van de Waal op Texel. Een hartelijk weerzien, de aanleiding is minder, want ook onze oude buurtjes komen niet voor hun plezier op de afdeling. Zal het even oneerbiedig omschrijven ‘kankerzooi’. Rotziekte nummer 1, waarbij veel onzekerheid voor patiënten én nabijstaanden de hoofdrol speelt. En ik kan erover meepraten want ik ben zo’n zogenaamde nabijstaande. Ik kan je verzekeren, ik sta ermee op en ga ermee naar bed en ik héb het niet eens. Nou ja, stoppen met zeuren, ‘Het is zoals het is’, zoals mijn vader de laatste tijd regelmatig tracht te zeggen.

Tegelijkertijd een stoel nodig

Goed, we worden opgehaald door de mama-care. Jo mag de wond tonen en we zien een doordrenkt gaasje en het ziet groen… Ria en ik pakken tegelijkertijd een stoel ..uhhh…effe zitten… Het gaasje wordt uit de wond gewurmd. Sandra van de mama-care grijnst ons toe en zegt: ‘Dat groene is niks engs hoor, dat is een creme wat gebruikt wordt om de wond te helpen sluiten. Ik zag jullie zo tegelijk naar een stoel grijpen…’ Ria en ik kunnen opgelucht meelachen. Nou ja, het is wel een flink gat, maar het ziet er behoorlijk gezond uit. Het moet van binnenuit gaan sluiten. Het verband wordt verwisseld en we gaan weer richting huis.

Gisteren naar huis?

‘s Middags ga ik naar vader Jan om verslag te doen van ons ziekenhuisbezoek. Hij kijkt opgelucht en je ziet hem denken: ‘Dan kan ik gisteren zeker wel naar huis?’ Nu Jo meer energie begint te krijgen, lijkt ook zij er naar uit te zien dat Jan thuiskomt, ook al omdat hij verpietert van de heimwee.

Alleen op bezoek

Overigens is Jo gisteren voor het eerst alleen met de 55+ bus bij vader Jan op bezoek geweest. Volgens haar eigen zeggen ging het, ‘prima’, en kreeg ze alle hulp en begeleiding die ze nodig had. Het stel heeft zich met z’n beidjes uitstekend vermaakt.

Tot zover dit verslagje.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting