Kapper, fietsen en morfine

Vader Jan heeft vanmorgen een afspraak met de kapper. Als ik om 10.00 uur bij hem kom zit hij op de ‘wip’. Ik moet naar de kapper hoor! Bij elke vreemde ‘witpak’ die hij ziet lopen, springt hij bijna uit z’n stoel vandaan,  en roept, ‘kapper?’  Helaas, er is er niet eentje bij van de kapper. Weet je wat? We gaan samen richting kapper en we gaan het daar wel even vragen. Jan is opgelucht, want stel je voor dat ze hem vergeten. De haren moeten er echt af!

Strak in het haar

Blij dat ik mee ben, de kapster heeft eigenlijk een beetje vast model, lang bovenop met kort aan de zijkant. Beetje jaren 60 idee, zo’n lange lok vanaf de zijkant over de voorkant van het hoofd heen. Brr… zijn vader Jan en ik niet echt kapot van. Ik meld duidelijk dat de tondeuse over de hele haardos mag. ‘Helemaal kort, ook bovenop?’ Ja, helemaal kort en júist bovenop. Wauw..wat knapt die oude vader van mij daarvan op. Hij lijkt weer 20 jaar jonger. We zijn er beiden blij mee.

Het wil allemaal niet meer

Klaar bij de kapper, gaan we samen naar moeder Jo om de nieuwe look te showen. ‘Kan het wel, moeten we het niet eerst vragen? vraagt hij, ze is heel ziek hoor! ‘We kijken gewoon even om een hoekje en we vragen het aan moeder, goed?’ Aangekomen, begint moeder te huilen als ze ons ziet. ‘Ik ben zooo moe en het wil allemaal niet meer.’ Zullen we dan maar weggaan, zodat je kunt rusten?’ ‘Neenee, blijf, misschien dat ik me zo beter voel’.

duofietsOp de duofiets door Schagen

Vader vertelt met glunderende ogen dat hij gisteren heeft gefietst op de duofiets. Dwars door Schagen, rond de kerk, vervolgens naar de haven en dat hij ook nog schapen met grote hoorns gezien heeft. Hij straalt bij het vertellen.

Het gaat nog veel beroerder

Voor moeder zijn gisteren voor het eerst morfinepleisters ingezet voor pijnbestrijding. Het meeste pijn heeft ze aan haar billen van het doorzitten/doorliggen en ze is zo enorm misselijk. Zelfs water blijft er vaak niet meer in. Af en toe is ze behoorlijk in de war, springt van de hak op de tak. Ging het de voorgaande keer al slecht toen ik schreef, het gaat nu nog veel beroerder. Na een kwartiertje wil vader weer weg. En dan krijgen we het zoenritueel.

Zoen doorgeven

Zoenen lukt nu ook niet meer. We vinden gezamenlijk een oplossing. Vader Jan zoent de binnenkant van zijn hand en geeft op die manier de zoen door aan Jo door haar hand te pakken en te strelen. Mensen, nu ik het schrijf, krijg ik er weer een brok van in m’n keel. Zo zorgzaam en voorzichtig als hij dat doet.

Eigen handschrift

Als we weer op de afdeling zijn bij vader, komt de pedicure. Ik ben net in zijn schriftje een verslagje aan het schrijven. Ze neemt hem mee en ik beloof er zo meteen achteraan te komen. In het schriftje heeft hij zelf geschreven dat hij naar de kapper moet, duidelijk herkenbaar zijn eigen handschrift. Zo! Denk ik, daar zal je goed je best op gedaan hebben. En ik zie hem in gedachten schrijven, zeer geconcentreerd  met het puntje van zijn tong uit zijn mond.

Kon je het lezen dan?

Als ik me bij hem en de pedicure voeg, vertel ik dat ik zag dat hij zelf de afspraak voor de kapper in zijn schriftje had geschreven. ‘Kon je het lezen dan?’ ‘Ja, natuurlijk, anders kan ik het toch niet vertellen? Het ziet er supernetjes uit’. Hij glundert. En dan vertelt hij aan de pedicure dat we zojuist bij Jopie zijn geweest en dat ze heel ziek is en niet meer beter wordt. En paar tranen verlaten zijn ogen.

En zo wisselen de gewone dingen en groot verdriet elkaar af.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

3 Responses to Kapper, fietsen en morfine

  1. Lisa schreef:

    Wat een verhaal, heel ontroerend!
    Hartelijke groeten en sterkte,

  2. Nicole Pronk schreef:

    Ik heb weer kippenvel op mijn armen wat gaat het nu allemaal hard en wat lief zoals jullie vader ermee om probeert te gaan.
    Goed dat jullie vader op een duofiets mocht rijden! Fijn dat hij op die manier ook wat afleiding krijgt.
    Groetjes:
    Nicole

  3. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Wat fijn dat we verleden week nog bij je moeder zijn geweest ze was wel erg beroerd maar de verstand was nog goeed in orde wat jammer dat het zo moed gaan .Ze was nog opgewekt en dacht dat het nog een weekje zal duren dan zou ze weer opknappen maar als ik zo hoor zal dat niet goed uit komen .Wat is je vader dan weer goed he?Toen Ton met hem over je moeder praten wist hij heel goed dat het niet goed ging met je moeder en was echt nog bezorgd voor der want als ze maar niet zo veel hoeft te lijden .Nu Anja heel veel sterkte en doe haar de groeten van ons .Veel liefs van ons Ome Ton en Tante Jo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting