Kleine dingen, grote dingen

fruitmandje-gemaakt-bZaterdagavond telefoon. Bert, Monique en kinderen en kleinkinderen zijn op bezoek geweest bij het stel. ‘Vader Jan heeft een verassing voor moeder op op zijn afdeling in de koelkast staan, maar heeft het vergeten mee te nemen. Denk jij er morgen even om?’

Uit mond sparen

Als ik op de afdeling aankom hoef ik nergens om te denken, een zuster loopt al achter me aan met de verassing. Jan heeft samen met de zusters een fruitmandje gemaakt voor zijn Jopie. Mijn vader kennende zal het op deze manier gegaan zijn: Zelf weigeren fruit te eten en het opsparen voor Jo , omdat die het harder nodig heeft dan hij. Fruitmand op de rollator en samen vertrekken we naar Jo.

Op een draf

Halverwege begint Jan steeds harder te lopen. Op mijn ‘Hoho..ze loopt niet weg, hoor, kalm aan’, houdt hij even in, maar niet voor lang. Hij heeft haast om bij Jopie te komen, wil zo snel mogelijk weten hoe het écht met haar is, want van ‘horen zeggen’, gelooft hij niet in.

Vergeet zoveel

 

Aangekomen geeft hij vol trots het fruitmandje aan Jo. Beetje teleurstelling bij hem, dat ze niet gelijk iets neemt. Ze heeft net gegeten zegt ze, en is nog vol. Nog meer zorg van hem: ‘Heb je wel genoeg snoepies? Ik heb genoeg, hoor! Schrijf even op, dan neem ik ze mee, anders vergeet ik het weer. En van de kalender heb ik veel te veel blaadjes afgescheurd, ik vergeet zoveel’, komt er verdrietig uit.

Jo heeft gisteren per post een kanarie-tekening ontvangen van haar trouwe hulp Nicole. Ze zijn er beiden heel blij mee. De tekening staat pontificaal op tafel.

Voelde me zo alleen

Onwijs blij waren ze met het bezoek van Bert, Monique, hun kinderen en kleinkinderen en opeens zegt Jo, ‘Ik vind het rot, ik zal hun kinderen en kleinkinderen -denk ik- niet meer zien. Toen ze weggingen had ik echt iets van afscheid nemen, dit is voorbij. Ik voelde me zo alleen.  Ik ben niet bang voor de dood, maar dit doet wel pijn’. Ik weet niet goed wat te zeggen, behalve dat ik het me haar verdriet goed kan voorstellen.

Oude zuinigheid

luisteren-jan-bluisteren-jo-bHet blijft ‘leuk’ om naar het stel te kijken en te luisteren. Hoe vader Jan zijn uiterste best doet om Jo te ondersteunen en andersom. Moeders zuinigheid komt ook nog even om de hoek kijken. ‘Als ik dood ben -ik ben toch al in Schagen-, dan is het toch zonde geld om me in Langedijk op te baren en daarna weer naar Schagen te gaan naar het crematorium? Zou dat hier niet kunnen?’ En zo komen alweer kleine dingen en grote dingen voorbij. Dingen waarvan ik soms bijna van m’n stoel val, van verbazing.

Mag het iets minder snel?

De bult die nu bestraald wordt, geeft ons alarmbellen. Er lijkt zich op de bult weer een nieuwe bult te vormen en de bult is alweer veel groter. Ik hoop dat dit een bijwerking van de bestraling is, omdat haar lymfeklieren zijn verwijderd en het vocht (van de verbrandde huid) niet zo snel weg kan.

‘s Avonds bel ik Ria met mijn zorgen hierover. We besluiten dat Ria het zal voorleggen bij de behandelend arts en we hopen uit de grond van ons hart, de we een beetje gerustgesteld kunnen worden. Natuurlijk weten we dat de kanker niet te genezen is, maar zo snel hoeft het nu ook weer niet te gaan.

 

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

1 Response to Kleine dingen, grote dingen

  1. Nicole Pronk schreef:

    Hoi Anja,
    Wat goed om die tekening daar te zien staan maar inderdaad wat gaan de dingen nu hard 🙁 Ik hoop dat die tweede bult inderdaad een bijwerking is en niet nog meer pijn zal gaan opleveren.
    Groetjes:
    Nicole

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting