Miscommunicatie

broodje-uitgelicht-108x108De bestralingskuur van Jo is achter de rug. Deze afgelopen week heeft haar nog ernstiger verzwakt, dan ze al was. De bult krimpt al wel, dat wel. Echter, momenteel is ze bijna niet meer in staat om een kopje of een beker op te tillen, omdat haar spieren weigeren te doen wat ze wil. Na deze bestralingsweek heeft ze alweer een flinke jas uitgedaan.

Laatste wat kan

Gisteren na haar laatste behandeling wilde de dokter haar spreken. Hij vertelde dat dit het laatste is geweest wat er aan behandelingen gedaan kan worden, en dat hij alleen nog iets kan betekenen wat betreft pijnbestrijding enzo, om het lijden te verminderen. Hij probeerde haar ook te troosten met zijn eigen ervaringsverhalen met patiënten, naasten en familie,  en dat hij ervan overtuigd is dat er meer is tussen hemel en aarde.  Moeder zegt tegen de arts: ‘Nou ja, ik heb er in elk geval alles aan gedaan, wat mogelijk is.’
Ria die moeder bijna alle keren begeleid heeft deze week, vertelde me: ‘ Het drong niet echt tot haar door, denk ik. Ze was zoooo vermoeid’.

Bijkomen van aanslag

‘s Avonds denk ik, weet je wat, ik ga vader Jan even oppikken en samen even kort bij Jopie op bezoek. Hij heeft haar de hele week al niet gezien, omdat ze steeds moest bijkomen en rusten van alweer een aanslag op haar lijf. Elke hobbel en bobbel op de weg in de taxi vermoeit haar nog meer, en dan het aan- en uitkleden, en het op- en afkomen van de behandeltafel nog.

‘Mevr. Fokker ligt in het ziekenhuis’

Ik kom bij vader Jan op de afdeling en hij is  blij verrast me te zien. Ik zeg: ‘Ga je mee, Jopie is wel erg ziek, maar we kunnen best even samen om een hoekje kijken en dan kun je zien dat ze er nog is.’ De dame die de koffie inschenkt zegt : ‘Mevrouw Fokker ligt in het ziekenhuis, dat zal niet lukken.’ Vader huilt en ik schrik me te pletter. ‘Het zal toch niet waar zijn?’ denk ik.

Boos en verdrietig

Ik zeg: ‘Weet je dat wel zeker, ik ben een dochter en bij mijn weten is ze rond de middag voor de laatste keer bestraald en gewoon weer hier terug gekomen, zoals elke dag’. Ze beloofd met spoed en verzorgster te halen en ook die had begrepen dat moeder Jo al de hele week in het ziekenhuis ligt. Dat kan ik met klem ontkennen. Vader Jan, die al de hele week niets over Jo gezien of gehoord had, volgens hemzelf, is boos en verdrietig en teleurgesteld op de verzorging en eigenlijk iedereen. ‘Jullie vertellen ook niks, en ik zit hier maar.’ Nu weet ik dat Ria gisteren nog bij hem langs geweest is en hem verteld heeft over de voortgang van de behandeling. Dementie is een rotziekte en kan de communicatie soms lastig maken.

Schriftje

In zijn schriftje waar we soms in schrijven, staan de dagen en data vermeld met daarachter ‘ziekenhuis’. Ik vermoed, dat er mensen zijn die daar hun eigen interpretatie aan gegeven hebben. Terwijl het ‘aanspreekpunt’ van vader Jan exact op de hoogte was, maar ja, die kan natuurlijk niet 7 dagen per week 24 uur per dag aanwezig zijn, om over het wel en wee van alléén vader Jan te waken. De communicatie zou soms beter kunnen in het verpleeghuis, om dit soort ellende te voorkomen. Nou ja, dit was even een stukje ergernis van mijn kant.

Remmende bretels

Samen met vader Jan richting moeder Jo. Hij rent bijna door de gangen om naar ‘zijn Jopie’ te gaan. Ik moet hem af-en-toe aan z’n bretels tegenhouden. ‘Kalm aan, ze loopt echt niet weg, pa’.

Twee huilende, verdrietige machteloze mensen

Aangekomen, wordt het hele verhaal huilend, vloekend, tierend en struikelend over zijn woorden door vader Jan verteld. Moeder – zittend in haar rode leren stoel van thuis-  die al lijkwit ziet,  wordt nog witter. Twee huilende, verdrietige machteloze mensen en ik kijk toe vanaf de rand van het bed van moeder Jopie. Daarna wordt het wat rustiger en praten ze weer over de ‘dingetjes’ van hun leven. Hij zegt nog wel radeloos, met een hartgrondige vloek: ‘Misschien ben ik het wel vergeten, mijn kop is een vergiet.’

Zoenen

Na een kwartiertje wil vader Jan weer weg, hij wil haar niet teveel belasten. Hij staat op, wil haar een zoen geven. Jopie is niet meer in staat om haar benen van de stoel naar beneden te doen, zodat hij wat makkelijker bij haar kan komen. Ik help haar met haar benen, Jan kan haar zoenen en ik help weer haar benen omhoog te krijgen. Tegelijkertijd probeer ik vader Jan tegen te houden, zodat hij niet teveel vooroverbuigt en kan vallen. Het moet bijna een kolderiek gezicht zijn, bedenk ik me nu.

Gewist

Teruggekomen op zijn afdeling, spreek ik gelijk met hem af in zijn schriftje te schrijven, als geheugensteuntje. Dan kunnen de zusters het voorlezen. Ik schrijf in korte zinnen wat er gebeurd is en lees voor, en vraag, oké zo pa? Ja, is goed hoor, antwoord hij. Het zijn kleine dingen, maar o zooo belangrijk voor iemand waarvan het geheugen het niet goed meer doet. Daarna breng ik hem naar de huiskamer van zijn afdeling. Een zoen, hij gaat in zijn stoel zitten en ik ben eigenlijk direct uit zijn geheugen gewist. Zwaaien doet hij niet meer…

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

7 Responses to Miscommunicatie

  1. Ans Naastepad schreef:

    Beste kinderen Fokker.
    Wat doen jullie het goed met Jo en Jan. En wat klampt Jo zich nog aan het leven vast.
    Ik hoop voor haar dat als het moment daar is ze kan loslaten.
    Heel veel kracht en sterkte voor de komende tijd.

    Groeten Ans, zus van jullie vroegere buurvrouw Bakker.

  2. Nicole Pronk schreef:

    Woordeloos en met een brok in mijn keel! Wat gaat het ineens hard met jullie ouders. Bah!
    Groetjes:
    Nicole

  3. Lisa schreef:

    Dag Anja,
    Dat heb je goed opgelost voor je vader!
    Nu kan de verpleging het hem nog eens voorlezen.
    Helaas met de sterk wisselende krachten in de verzorgings- en
    verpleeghuizen is “communicatie” een een heel zwak punt.
    Wij ervaren dat zelf ook zo. Het veroorzaakt onnodige stress bij zowel
    de cliënt als familie. Schijnbaar is het niet mogelijk dit snel recht te trekken
    en moeten wij als familie noodgedwongen naar oplossingen zoeken.
    Hartelijke groet,

  4. jo en ton fokker schreef:

    hallo Anja
    Nu daar schrik ik wel even van toevallig heb ik er van de week nog niet gebeld maar nu lees ik dit bericht en dat is wel hevig zeg .Je vader van de kook en je moeder gaat toch wel snel achter uit .Ze was nog hoop vol dat ze na deze bestraling er weer 3 maanden er bij zou krijgen ?Maar nu dit bericht van de dokter dat liegt er niet om. We willen van de week nog langs komen als dat mogelijk is en op welke dag het voor jullie uit komt ?We horen dat wel. En ook als Jo dat wilt ?Ik zal ook Ria even mailen verder Anja hou je goed en heel veel sterkte want er word erg veel van jullie gevergd heel veel liefs van ons Ome ton en Tante Jo

  5. anja schreef:

    Hoi tante Jo en Ome Ton,
    Jullie hebben al contact gehad met Ria. Tsja, vader Jan heeft z’n Jopie gezien en weet dat ze er nog is, en hij ziet natuurlijk ook dat ze steeds meer verzwakt. Hij is zelf al even klaar met z’n leven en dat lijkt hem voor Jopie ook de beste oplossing. Dat laat hij dan ook regelmatig aan haar merken op een niet al te tactische wijze. Jopie verdrietig en teleurgesteld op z’n reactie, want ze heeft de bestralingskuur ook voor hem gedaan, zoals ze zelf zegt.
    En wij? Wij staan erbij en kijken ernaar, proberen een beetje te sturen, maar dat lukt helaas niet altijd.
    Het geeft weleens een machteloos gevoel, op een manier van, we weten het ook niet meer.
    Groetjes Anja.

  6. Lisa schreef:

    Dag Anja,
    Wat is het toch fijn dat jullie zulke fijne buren, kennissen en familie hebben
    die allemaal meeleven. Dat zal je ouders toch ook goed doen.
    Het valt allemaal niet mee en wat een emoties komen er los.
    Heel veel sterkte, groeten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting