Moeilijk

Inmiddels zo’n 6 weken verder en het is moeilijk. Vader Jan die geen vrede heeft met de situatie: ‘Ik kan makkelijk naar huis’. Moeder Jo die bijna continue de wind van voren van hem krijgt en er eigenlijk niet meer naartoe wil/durft. Ria en ik die het zo langzamerhand ook beu worden. We lopen ‘de poten uit het lijf’ vandaan, maar het is nooit goed, of goed genoeg. We treffen alleen maar een boze en  mopperende vader.

Gekken

Ons leven staat in het kader van vader Jan, die niet ‘bij die gekken’ onder één dak wil zijn. Overigens is hij meer dan goed te spreken over de de verzorging. ‘Het zijn allemaal lieve meiden’.

Moedeloos

Naar HUIS blijft met dikke vette letters op zijn voorhoofd staan. Moedeloos worden/zijn we er van. Iedere keer weer het negatieve, het maakt dat we weinig plezier ondervinden om bij hem op bezoek te gaan. De last wordt steeds zwaarder. Hij weigert mee te doen aan de activiteiten die dagelijks(vaak meermaal daags) in het huis georganiseerd worden. ‘Ik ga daar niet aan meedoen’. Grrr…

Vangnet

En ik heb het gevoel in een fuik te zitten en heb geen idee hoe ik eruit kan komen. Ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Het beheerst mijn leven.

Balen en nog eens balen. Hoelang houd ik dit nog vol? Ik sta zo langzamerhand op instorten.

 

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting