Moeten leren loslaten

Afgelopen donderdag bezoek van de huisarts voor een gesprek. Jo die zich bewust is dat het lichamelijk onverantwoord is om nog langer thuis te blijven. Ze neemt het aanbod aan om volgende week naar het verpleeghuis te gaan. Gisteren naar de radioloog, voor weer een ander gesprek en het aftekenen van het bestralingsgebied. Vanaf dinsdag wordt ze 5x bestraald, over twee weken verspreid.

Wéér minder kunnen

Ik weet wel, ze heeft weinig keuze, maar ik geef het je te doen. De kanker die zich onomkeerbaar verspreidt, waar ze zich per dag bewust van is, dat ze wéér iets minder kan, of aan kracht moet inleveren.  Auto in, auto uit, kleren uit, kleren aan. En dan de wetenschap dat het misschien wel iets helpt en/of verlicht, maar dat het niet zal genezen. Langzaam los moeten laten van het leven. Afscheid moeten nemen en loslaten van bijna alle spulletjes, die zo zorgzaam verzameld en bewaard zijn door de jaren heen.

Lijf laat koppie in de steek

Af en toe eens een traan, héél soms hoor, met nog steeds direct erna: ‘Zo, is alweer over hoor!’ Het koppie en het lijf die niet meer samenwerken. Koppie wil nog wel, maar het lijf steeds minder.

Loslaten

Voor ons als kinderen -laat ik voor mezelf spreken- ook ik moet leren loslaten. Het is iets wat ik nog niet wil, wat ik voor me uit wil schuiven. Zolang er leven is, is er hoop(wil ik). Diep in mij hoop ik op een wonder. Kinderachtig, ik weet het. Zal wel bij het verwerkingsproces horen…

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

4 Responses to Moeten leren loslaten

  1. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Je hebt het weer prachtig geformuleerd wat een gave heb jij om zo te schrijven toch als ik dit leest schiet ik vol Hoe vol goede moed je moeder vanmiddag bezig was om alles te beschrijven hoe of wat ze wil met haar spullen .Ze wil het heft nog in der eigen handen houden .Een sterke moeder hebben jullie al laat ze wel eens een traan en vloekt ze ook wel eens dat mag toch zeker ?Ik vind dat het er boven niet goed is geregeld ze heb al de nodige ziekte en zeer mee gemaakt en dit als laatste dat doet de deur dicht Het geeft ons wel rust dat je moeder naar Vader Jan gaat hebben ze nog wat aan elkaar .Hopelijk is je Vader dan ook rustiger .Nu Anja fijn dat je ons op de hoogte houd bedankt er voor hartelijke groeten van ons en ook veel liefs Houd jullie allemaal goed en veel sterkte Jo en Ton

  2. anja schreef:

    Hoi tante Jo en Ome Ton,
    Of vader Jan ook rustiger wordt is even afwachten. Gisteren toen Ria hem vertelde dat moeder ook in het zelfde verpleeghuis komt wonen, wilde hij zijn tas al pakken en de kamer alvast gaan klaarmaken in de veronderstelling dat ze samen op een kamer komen. Ria heeft duidelijk verteld dat moeder op een andere afdeling komt. Niet bij elkaar, maar dat ze wel bij elkaar op bezoek kunnen. Hoe dat tot hem is doorgedrongen is afwachten, hij wil zo graag voor zijn Jopie zorgen.

    En moeder die de spulletjes aan het verdelen is, en ik die heel kinderlijk denk, ‘Hou je spulletjes maar, het enige wat ik wil, is je bij me in de buurt houden’. Dat kan natuurlijk niet, het lot heeft anders beslist. Dus ik ga mee met de stroom.
    Het voelt zo raar…

  3. Tante Henny-Ome Jan schreef:

    Ja Anja zo gaat het in het leven.
    Je wilt zo graag dat je Ouders altijd bij je blijven en het liefst in goede gezondheid.
    Maar helaas lukt dat niet altijd.
    Ik weet zeker jullie blijven je ouders steunen in deze rot tijd.
    Denk aan al die fijne jaren die jullie met elkaar gehad hebben
    blijf goed voor ze zorgen steun ze en praat veel met elkaar,ook over al die mooie jaren.
    Je kan het niet tegenhouden maar wel verzachten door er voor ze te zijn maar dat weten je ouders ook wel en zullen dat heel erg warderen het is moeilijk maar jullie redden dat wel.
    Tante Henny heeft veel contact via de telefoon met jouw Moeder zodat ze elkaar op die manier kunnen steunen.
    Anja blijf sterk het gaat je wel lukken.
    Groetjes tante Henny en ome Jan.

  4. Jaap schreef:

    Hoi Anja,

    Dat is inderdaad erg verdrietig om zo je ouders te moeten zien lijden onder hun ziekbeeld
    de kanker is een sluipende moordenaar en maak het uithoudingsvermogen bij mensen erg moeilijk en dat ze dan erg hard achteruit gaan is voor hen maar ook voor de naaste mensen erg zwaar zeker als je ook nog eens alles deeld wat normaal is voor je ouders ze hebben er niet om gevraagd. Ik heb een vriendin die al jaren kanker heeft en eigenlijk al is afgeschreven ( gelukkig leeft ze nog maar voor hoelang nog dat is voor haar elke dag weer een vraag ,) zij is ook heel gauw moe en voelt de kracht uit haar lijf weg nemen ze zegt vaak ik moest vandaag weer iets inleveren en dat maak mij erg verdrietig maar ik geniet nog van de dagen dat ik er ben,moedig hoor om zo je leven te moeten sluiten zij is pas 49 jaar maar daar word niet naar gekeken of gevraagd jammer voor de mensen die het treft.
    Lieve Anja ik wens daar heel sterkte moed en wijsheid bij de komende tijd.

    Lieve groet Jaap Houten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting