Niets wat we kunnen doen

Lang niet geschreven. Ik had iets van, moet ik nu alweer schrijven dat vader Jan gevallen is? En omdat hij dan pijn heeft, nog depressiever is en nog minder zin heeft in het leven? Het wordt zo’n herhaling.


Ze knokt zo hard ze kan

Moeder Jo wordt ondertussen een ander verhaal. Dacht ze (en hoopten wij) dat ze een langdurende nasleep van een griep heeft. We weten inmiddels dat de uitzaaiingen doorwoekeren. Ze knokt zo hard ze kan voor het leven. Ze wil nog lang niet van deze aardkloot weg. Ze doet nog met zoveel mogelijk dingen mee die georganiseerd worden in het verpleeghuis. De laatste week moet ze steeds vaker verstek laten gaan.

Hoestbuien

Eten blijft soms wel binnen, maar evenzo vaak niet. Eten smaakt soms een beetje, maar evenzo vaak helemaal niet. Hoestbuien met ophoesten van rommel die haar longen uit moet. Iedere keer vermant ze zich weer. ‘ Zo is klaar!, Is alweer over’. We zien dat ze knokt en knokt.

Niets wat we kunnen doen

Vader Jan en ik keken elkaar gisteren bezorgd aan, tijdens zo’n hoestbui. We zien de onmacht in elkaars ogen. We zijn erbij en kijken ernaar, niets wat we kunnen doen om het voor Jopie te verlichten.

Het voelt zo…

We weten dat de kanker doorwoekert. We weten al een tijdje dat ze hierdoor niet erg lang meer te leven heeft. Het voelt zo… ‘rot’ (en dan druk ik me heel voorzichtig uit).

 

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

7 Responses to Niets wat we kunnen doen

  1. Nicole Pronk schreef:

    Jeetje wat is dit voor jullie ongelofelijk moeilijk. De een wil niet meer maar moet nog door en de ander wil nog wel maar mag niet lang meer.. Ik hoor het je moeder nog zeggen: “In juni wordt ons 7de achterkleinkind geboren dat wil ik in ieder geval nog halen!”
    Ik wens jullie heel veel kracht en sterkte.
    Groetjes:
    Nicole

  2. Lisa schreef:

    Wat een strijd, ook voor jullie.
    Ik las Nicole’s opmerking over het nieuwe kleinkind, ik hoop van harte dat
    moeders wens uit mag komen.
    Vader Jan kan nu in het tehuis kostbare tijd doorbrengen met moeder.
    Dat jullie er zo “zijn” voor je ouders is voldoende.
    Warme groet,

  3. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Ik zat even op de mantelzorg te kijken en ziet dat je er weer wat opgezet heeft ja je moeder blijft maar hoesten het gaat niet goed met haar .ze blijft maar vechten om er bij te blijven.wat een sterke vrouw en voor jullie een moedeloos gedoe want je kunt niks doen en maar machteloos toe te kijken .Maar ze wil nog het zevende achter kleinkind zien ik hoop dat ze dat red nu Anja heel veel sterkte voor jullie allemaal en voor je vader ook een toestand

  4. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Ik heb net je moeder gebeld maar het gaat niet goed met haar het gaat nu toch wel erg hard als ik het begrepen heb .Ze heeft alles geregeld en de flat staat te koop weer een stuk ingeleverd zo gaat dat ieder keer weer afscheid nemen .Anja is het goed als we Woensdag haar komen bezoeken als het gaat voor jullie en je moeder en vader ik had je wel willen bellen maar ik heb geen telefoon nummer van je dus doe ik het maar zo. Anja heel veel sterkte en hoor nog van je veel liefs van ons Ome To en Tante Jo

  5. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Ik heb net je moeder gebeld maar het gaat niet goed met haar het gaat nu toch wel erg hard als ik het begrepen heb .Ze heeft alles geregeld en de flat staat te koop weer een stuk ingeleverd zo gaat dat ieder keer weer afscheid nemen .Anja is het goed als we Woensdag haar komen bezoeken als het gaat voor jullie en je moeder en vader ik had je wel willen bellen maar ik heb geen telefoon nummer van je dus doe ik het maar zo. Anja heel veel sterkte en hoor nog van je veel liefs van ons Ome To en Tante Jo

  6. Rob schreef:

    Hallo Anja,
    Bij toeval kwam ik hier terecht en ik val met mijn neus in de boter… De zorgboter wel te verstaan. Leef intens met je mee en begrijp dat de loden last tot het einde gedragen moet worden. Heb zelf een moeder die bijna blind is en nog zelfstandig woont.. op haar 85e. De feestdagen komen er weer aan en het is voortdurend zorgen. Van de andere kant ben ik blij dat ik het nog kan en het dichtst bij haar in de buurt woon.
    Kop op,
    Gr rob

  7. Rob schreef:

    Hallo Anja,
    Bij toeval kwam ik hier terecht en ik val met mijn neus in de boter… De zorgboter wel te verstaan. Leef intens met je mee en begrijp dat de loden last tot het einde gedragen moet worden. Heb zelf een moeder die bijna blind is en nog zelfstandig woont.. op haar 85e. De feestdagen komen er weer aan en het is voortdurend zorgen. Van de andere kant ben ik blij dat ik het nog kan en het dichtst bij haar in de buurt woon.
    Kop op,
    Gr rob

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting