Operatie geslaagd en patiënt leeft nog!

Wachten duurt lang, dat weten we allemaal. En dan, komt in de middag het verlossende telefoontje. Vader Jan heeft heupkop-hals prothese gekregen. De operatie is goed gegaan. Hij is nog slaperig en mompelt wat, wat niet te volgen is. Ria en ik spreken af rond 18.30 in het ziekenhuis te zijn.

Ik lieg nooit

Zodra hij ons ziet, is hij in paniek, huilt en hij zegt, ‘Ze willen niet geloven dat moeder dood is, zeggen jullie dat nu tegen ze.’ We bellen om een verpleegster. ‘Maar meneer Fokker, we geloven u, hoor’ Waarop vader Jan zegt, ‘En de dokters geloven het ook niet niet, ik lieg nooit.’ De verpleegster zegt: ‘Ik heb de dokters gebeld, en zij geloven u ook!’ We vertellen waar de zuster bij is, dat hij Jo zo goed heeft geholpen, toen ze zo ziek was en hoe sterk hij was. ‘Ja hè, maar ik kon haar niet helpen, ze was zo ziek, en nu is ze dood. Het doet zo’n pijn’, hij legt zijn op zijn hart en huilt hartverscheurend verder. Na enige tijd wordt hij wat rustiger, nu hij ervan overtuigd is dat ze hem geloven. Hij ligt nog een beetje tussen waken en slapen en volgens de zuster zal hij waarschijnlijk heftig gedroomd hebben.

Daar beweegt iets

Het is een wonderlijk bezoek, juist doordat hij tussen waken en slapen ligt. Hij heeft geen lichamelijke pijn, dat stelt ons gerust. Op gegeven moment wijst hij naar het voeteneind en zegt: ‘Wat is dat, daar beweegt iets.’ Dat blijken zijn tenen te zijn die heen en weer wiebelen, wat we hem ook meedelen. Hij kijkt ons verwonderd aan op een manier van ‘lullen jullie maar, het zal wel’. Dingen uit het verleden die boven komen. Hij vertelt aan een verpleegkundige, die ook regelmatig langskomt; ‘Zij (wijst naar mij)heeft ook lang in het ziekenhuis gelegen, oooee johh, dat was erg’, waarop ik antwoord ‘en alles is weer goedgekomen met me! ‘O, ja, dat is zo. En ook met twee slechter horende dochters, zie je zijn ergernis, dat hij weer eens wat moet herhalen. Aan het eind van het bezoek zijn we een beetje aan het ‘lollepotten’ met elkaar zegt hij met een grijns: ‘Rot maar op, het is genoeg zo!’ Een zoen en een zwaai en grijnzend lopen we weg.

Gelatenheid

Zoals het er nu uitziet, is ‘alles’ goed verlopen. Waar we zo bang voor waren – de gevolgen van de narcose – is tot nu toe uitgebleven en hopelijk blijft dat zo. Hij is niet boos dat hij nog leeft. Het is meer een gelatenheid.

Dat heb ik geleerd

O, ja en dat je zomaar onderuit kan gaan, ben ik vanmiddag zelf ook achter gekomen. Even rap iets halen op teenslippers op een pas gedweilde vloer. Bats..daar lag ik. Zere knie, zere kont en zere elleboog. Ik moest gelijk aan moeder Jo denken die steevast zei als ze weer eens gevallen was: ‘Ik weet hoe ik moet vallen hoor, dat heb ik geleerd.’ Nou, toch knap van haar, want ik lag op mijn bek voor ik er erg in had ;-).

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

3 Responses to Operatie geslaagd en patiënt leeft nog!

  1. Lisa schreef:

    Dag Anja,

    Ondanks alles kunnen jullie weer lachen, dat is goed, ook voor je Pa.
    Fijn dat hij weer aardig praatjes heeft en niet veel last van de narcose heeft gehad.
    Groeten,

  2. Eelco schreef:

    Bijzonder dat je dit alles met ons deelt.
    Eelco

  3. Peter Kuipers schreef:

    Ik leef met je mee. Mijn moeder is na een val en een operatie voor een nieuwe heup in een delirium beland. Ze dacht aan medische experimenten onderworpen te zijn. Omdat ze daaraan wilde ontsnappen hebben ze haar vast moeten binden. Gelukkig lijkt je vader weer in deze wereld te zijn.
    Sterkte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting