Ouders 28 maart 2012

Moeder Jo moet vandaag voor de mammografie in het ziekenhuis vanwege die knobbel in haar borst. Ria en ik zullen haar begeleiden. Eenmaal op de mammo-afdeling is ze snel aan de beurt. Ria gaat mee om te assisteren bij het omkleden. Nadat de mammo gemaakt is krijgen we te horen dat direct we naar beneden moeten voor een echo.

Betonblok

Oncoloog erbij, echo wordt gemaakt en terwijl hij aan het echo’en is zegt hij: ‘Niet goed, kankergezwel van 8 centimeter’.  Hij neemt direct puncties en we moeten door naar de afdeling mama-care. In de tussentijd schrijft de oncoloog het verslag en als we bij de mama-care zijn krijgen we dáár direct alle informatie.
Alsof er een betonblok op onze kop neergeknald wordt…

Afwachten

De dame van de mama-care vertelt: het is nog even wachten wat voor soort kanker het is: misschien te behandelen met hormonen om de groei van het gezwel te stoppen, en anders wordt overleg gepleegd wat nu de meest vriendelijke/functionele/comfortabele behandeling is, die kan worden ingezet voor moeder Jo. Foute boel dus, dat is wel zeker. Dinsdag 3 april horen we meer.

In overleg besluiten we vader Jan niet in te lichten. Hoogst waarschijnlijk zal hij het (nog)niet begrijpen, maar zou dat wel het geval zijn, is te voorspellen dat hij in grote paniek zal raken. Zwijgen dus. We gaan direct door naar vader Jan, want het is inmiddels bezoekuur.

We gokken maar wat

Daar aangekomen zegt ie als hij ons ziet ‘andijvie’. Mmm, zal wel andijvie gegeten hebben denken we. Hij wil praten, komt moeilijk uit zijn woorden. Probeert met wijzen. We verstaan er echter geen hol van en gokken maar wat. Ik loop door de kamer, wijs aan en vraag: ‘Bedoel je dit, bedoel je dat?’ Op alles is het antwoord ‘Nee’.  Nou ja komt wel.
Ria en ik gaan samen naar beneden naar de koffie en laten het stel even samen ‘parkietje spelen’.

Ria stelt Erik-Jan van de laatste ontwikkelingen op de hoogte. We zijn effe murw geslagen, er komt even teveel tegelijk nu. En toch zijn we onwijs blij dat we zoveel steun aan elkaar hebben. Maar om dit nu leuk te noemen, dat is uiteraard een héél ander verhaal. We gaan weer naar boven.

Klok

Jo en Jan zijn er samen uit wat hij nu bedoelde, er was wat met de klok. Geen idee hoor, wát er nu met die klok was, maar d’r was wat mee. Moeder is ook van slag, in de war lijkt het. Ria en ik weten het ook even niet. We gaan samen naar de verpleging om de nieuwste stand van zaken wat betreft moeder Jo door te geven en te bespreken.

We constateren overigens ook dat het korte geheugen van vader Jan helemaal pleite is. Hij ziet ons, is blij verrast en zegt: ‘Héé jullie hier?’ Draait zijn hoofd om, draait zijn hoofd weer terug, hij ziet ons en is blij verrast en zegt: ‘Héé, jullie hier?’ Nou ja, hij blijft blij verrast…

Keiharde

Na het bezoekuur gaan we gezamenlijk met moeder mee  naar huis. Moeder Jo is zoals altijd, een keiharde voor zichzelf. Behalve een paar tranen in het ziekenhuis, gaat het allemaal ‘prima’,  met haar. We laten het maar zo. Nog even wat elementen gehaald om haar borst te koelen waardoor de nawerking van de puncties en het onderzoek wat minder pijnlijk wordt.

We klemmen haar op het hart, ons te bellen, als ze toch besluit dat ze niet meer alleen wil zijn in het huis. Alleen is ook maar alleen in huis met zoveel zorgen. Ria legt nogmaals uit hoe de mobiele telefoon werk, ik schrijf een handleiding als geheugensteun en we hopen er maar het allerbeste van.

We gaan weer ieder naar huis. Erik-Jan en Ingrid gaan vanavond op bezoek bij vader Jan.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting