Rode lap

Een zeer heftige week achter de rug. Vader Jan met het besef dat hij niet meer naar huis gaat. Hij lijkt te verdrinken in zijn verdriet en boosheid. Boos op ons, nog veel bozer op Jopie. ‘Ik kan makkelijk naar huis’, nou ja, ik heb er al genoeg over geschreven. Gisteren met de moed der wanhoop Marja van het DOC-team gebeld, met de vraag of het echt niet anders kan?

Stilzitten is niet goed

Marja legt heel duidelijk uit wat er aan de hand is, wat het DOC-team heeft geconstateerd. Dat hij thuis niet meer op zijn plaats is en alleen maar op zijn stoel zit en zelf geen initiatieven vertoont. Daar kan hij niets aan doen, dat hoort bij het ziektebeeld. Dat hij in het verpleeghuis écht op zijn plaats zit, omdat hij veel meer zorg en begeleiding nodig heeft dan ‘zijn Jopie’ hem kan geven. Stilzitten op een stoel is niet goed voor zijn hoofd, daar gaat hij alleen maar sneller van achteruit.

Shoppen

Nu hadden we deze week al gevraagd in het verpleeghuis of vader Jan wat meer betrokken kon worden bij de activiteiten. Gisteren is hij een dag op stap geweest naar een boerderij. Vandaag toen ik op bezoek kwam, was hij niet op zijn kamer. Op mijn vraag aan de verzorging waar vader Jan uithangt, krijg ik als antwoord dat hij aan het ‘shoppen’ is. Uhh..shoppen, kan ik hem in de winkel van het huis vinden dan? Nee, met shoppen bedoelen wij dat je vader meegaat naar de activiteiten en wat hij leuk vindt, zullen we hem motiveren het blijven te bezoeken en mee te doen.

Bingo

Hij is nu naar de bingo. Nu moet je weten dat het een groot huis is, met diverse binnentuinen en ‘buurtruimten’, waar de activiteiten plaatsvinden. Ik dwaal een tijdje door het huis en vind de zaal waar hij is. Hij zit met zijn rug naar me toe, dus ik kan hem prachtig observeren. Hij is ingespannen bezig met zijn bingokaart, ik zie zelfs in de verte dat hij blosjes op zijn wangen heeft. Aan elke tafel zit een begeleider die de bewoners helpen. Het is gezellig en er is plezier, vader Jan heeft ook plezier.

Prijs gescoord

Als hij me in de gaten krijgt word ik uitgenodigd aan tafel te komen zitten. Jan heeft zojuist een prijs gescoord, waar hij blij mee is. Als de bingo is afgelopen is het bijna etenstijd. Ik heb een ordner mee voor zijn kleurplaten, zodat hij deze kan bewaren in boekvorm. In de wandelgang naar zijn kamer vertelt hij dat hij gisteren naar een boerderij geweest is en dat hij heeft genoten.

Naar huis

Eenmaal op zijn kamer, komt toch het verdriet en de boosheid weer boven. Als hij iemand van de naaste familie ziet staat weer met grote letters op zijn voorhoofd: ‘naar huis, ik kan makkelijk naar huis’.  Het zal nog wel even duren voor het ‘naar huis’ van zijn voorhoofd af is. Echter, ik heb nu met eigen ogen gezien, hoeveel er georganiseerd wordt. Hoeveel aandacht hij krijgt en met hoeveel liefde en zorg hij omringt wordt. Je zou er bijna jaloers op worden.

Wennen

Natuurlijk begrijp ik dat hij graag naar huis wil, dat wij als naaste familie op hem werken als een rode lap op een stier, want wij gaan wel naar ‘huis’. Ik ben nu voor de volle 100% overtuigd dat hij op zijn plaats is in het verpleeghuis. Daarbij dat zei Marja van het DOC-team tegen me, ‘Verhuizen is nooit leuk, ook voor ons niet’. We moeten wennen aan de gang van zaken, aan veranderingen, aan anders, aan nieuw. Dat geldt natuurlijk ook voor je vader.

En zo is het maar net!

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

1 Response to Rode lap

  1. Katinka schreef:

    Misschien nu een beetje gerustgesteld Anja…..misschien kan je je er nu ook iets meer aan overgeven …..misschien heeft je vader nu niet meer alleen “nare” dagen …..misschien kan hij nu af en toe ook wat genieten van de activiteiten …..misschien is dit toch DE oplossing …..al blijft het niet de leukste oplossing natuurlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting