Vader Jan 26 maart 2012

Meer kan ik even niet van de titel maken dan ‘Vader Jan’ met de datum. Grote, grote zorgen momenteel.

Verstard, wezenloos

Ria belt mij  om 14.30 met de noodoproep: ‘Ga naar je ouders. Wat er is, ik weet het niet, maar het gaat daar niet goed. Ik ben ook al onderweg’.  Aangekomen, Ria en huisarts komen tegelijkertijd, vinden we vader Jan staand in het toilet. Geen contact met hem te krijgen, op geen enkele manier. Dus ook niet uit het toilet te krijgen, hij staat daar verkrampt. Wat nu? Ambulance is al onderweg.

Wat is er gebeurd? Na de middagdut gaat vader Jan naar het toilet en blijft heel lang weg. Moeder Jo gaat kijken waar hij blijft. Hij staat verstard in het toilet, zichzelf vasthoudend aan een beugel en reageert nergens op. Moeder schrikt en belt per ongeluk een onjuist nummer i.p.v. Ria. De dame die gebeld wordt heeft in de gaten dat er een noodsituatie is en belt 112.

Reanimatie NU!

Huisarts, Ria en ik proberen contact met vader Jan te krijgen, wat niet lukt. Opeens beginnen zijn gezicht en zijn armspieren te verkrampen. We weten hem veilig op de grond te krijgen. Huisarts zegt: ‘Reanimatie NU’ bel 112! Weer 112 gebeld, de huisarts schreeuwt de actuele gegevens vanaf vader Jan die zich liggend in het toilet bevindt. Hartslag van pa lijkt weg te vallen.

112 opwachten

Ik ren naar beneden, om de ambulancedienst op te vangen en de lift vrij te houden zodat er geen tijd verspild hoeft  te worden. Politie arriveert ook. 4 mensen sterk verlenen hulp aan vader Jan. De ene vloeistof na de andere wordt hem toegediend om de epileptische aanval en zijn functioneren weer onder controle te krijgen. Nadat hij enigszins stabiel lijkt, met wordt hij met spoed afgevoerd naar het ziekenhuis. Ria gaat met de ambulance mee. Ik blijf bij moeder Jo voor ondersteuning en dan begint het wachten.

Naaste familie inlichten

In de ambulance wordt Ria met klem geadviseerd direct de naaste familie te bellen omdat de situatie er erg ernstig uitziet. Om 16.00 uur komt Ingrid bij moeder Jo aan op de Platteven. Ik neem contact op met Ria/ziekenhuis en ga naar het ziekenhuis om daar samen met Ria te wachten op de dingen die komen gaan.

Vader Jan ligt niet aanspreekbaar op de EHBO te wachten op opname. Zijn ogen zijn wel open, maar hij ziet niets. De ene epileptische aanval volgt op de andere. Het verkrampen, het ‘knorrende, knarsende’ geluid wat hij geeft.

Aanvallen in toom krijgen

Men werkt met man en macht en geeft medicatie via infuus om de aanvallen proberen te stoppen. De verpleegkundigen van de afdeling neurologie komen vader Jan halen. Er wordt overlegd, kunnen we hem zo meenemen naar de afdeling? Er wordt besloten van ‘Ja’. Op dat moment is het lichaam van vader Jan even rustig. Het bed wegrijdend krijgt hij in de lift weer een nieuwe heftige aanval.

Op de afdeling aangekomen wordt hij geïnstalleerd. Andere zuurstof via een ‘snorretje’. De gordijnen om het bed zijn dicht. We kunnen niet zien wat zich daarachter afspeelt. Het lijkt erop dat de aanvallen nog niet onder controle zijn.

Koffie

Ondertussen komt een alleraardigste dame ons koffie brengen. Kunnen we wel gebruiken. Neem van ons aan dat wat we de afgelopen uren meegemaakt hebben, geen pretje was. Gelukkig zijn Ria en ik samen, dat voelt een stuk comfortabeler, nou ja..je kunt het beter niet meemaken…

Inmiddels komen Erik-Jan en Ingrid ook in aan in het ziekenhuis. De opnamepapieren moeten worden ingevuld. Er wordt ons het hemd van het lijf gevraagd over pa om hem zo goed mogelijk te kunnen behandelen.

Nadat dit gedaan is én wetend dat vader Jan op zijn plek is, gaan Ria en ik naar moeder Jo om verslag te doen en Erik-Jan en Ingrid richting huis. Het is nu afwachten op de dingen die verder komen gaan.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting