Vader Jan knapt op 5 april 2012

Piepkleine vleugeltjes

Wij als mantelzorgers krijgen piepkleine vleugeltjes. Na alle ellende vanaf 26 maart eindelijk een klein lichtpuntje. Vader Jan begint zienderogen op te knappen. Hij begrijpt dat moeder waarschijnlijk geopereerd moet worden en hij dat hij daarom nog even niet naar huis kan.

Via de transfer(regelateurs voor huisvesting) proberen we -als het zo ver is- vader Jan in Alkmaar in zorgcentrum de ‘Westerhout’ te krijgen om de eenvoudige reden  dat moeder Jo hoogstwaarschijnlijk diverse keren naar het ziekenhuis zal moeten voor de behandeling van haar tumor. Dan kunnen we het stel op eenvoudige wijze bij elkaar op bezoek laten gaan. Zo ver is het nog niet hoor.

Vrij om te bewegen

Vader Jan is nu vrij om te bewegen, wordt niet meer vastgelegd ‘s nachts.  Gaat zelfstandig naar toilet, heeft nog wel hulp nodig om er vandaan te komen. Eet bijna zelfstandig en praat vandaag stukken beter, dus écht met sprongen vooruit gegaan. Dat geeft de burger moed.

Moeder Jo

Moeder Jo was vandaag met haar eigen rollator mee naar het ziekenhuis. Deze houden we er ook in.  Eigen rollator/hulp om te verplaatsen geef ook voor Jo veel meer bewegingsvrijheid tijdens het bezoek. Jo heeft besloten toch de PET/CT scan te laten doen volgende week woensdag. Ria en ik zullen haar begeleiden.

Heel klein stapje vooruit

Het blijft allemaal niet niks, want er is nog helemaal niet echt iets om voor te juichen. De zorg voor vader Jan neemt een ietsiepietsie af en we zijn godstierlijk blij met dit kleine stapje vooruit. Het is niet leuk om onze ouders te zien lijden vanwege van alles wat er eigenlijk mis kan zijn.

Ria

Ria had gisteren een behoorlijk ongeluk met het wasgoed van vader Jan. Wasgoed in de machine en bij het eruit halen bleek dat de papieren zakdoekjes ook meegegaan waren in de wasmachine. Wil je een rotzooi krijgen van je wasgoed, probeer het eens met papieren zakdoekjes…

En vandaag in alle haast en voor Ria -‘ik heb teveel aan mijn kop’- ze is haar sleutels kwijt. Zoeken-zoeken-zoeken, ze heeft ze nog niet gevonden op dit moment van schrijven.

Het belangrijkste: – wat vader Jan betreft – eindelijk wat minder hoofdbrekens.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting