Vragen en vragenlijsten

Moeder Jo opgehaald want we moeten om 9.00 uur in Buiten Zorg zijn voor een intakegesprek met het Docteam, waarvan Marja de ‘Casemanager'(wat klinkt dat hè?) van Jan is. O ja, even tussendoor: het is toch nog goed afgekomen met de afspraak. ‘s avonds ontving ik bericht en de afspraak is vandaag om 9.00 uur dus. Oké weer verder met waar ik gestart was.

Het wordt al eens wat!

Marja legt in begrijpelijke taal aan vader Jan uit wat er met hem gebeurd is en waarom zijn geheugen het niet meer goed doet. Na haar aangehoord te hebben zegt hij: ‘Ja maar, ik ben 85, het wordt al eens wat!’ Op de vragen die gesteld worden en die hij te moeilijk vindt en niet kan beantwoorden, haalt hij standaard zijn 85 jarige leeftijd erbij. Nou ja, oké hij is 83 maar hij houdt er een wonderlijke rekenconstructie op na, dus voor zichzelf is hij 85 en daar is geen speld tussen te krijgen. We laten het gewoon zo.

U hoeft niets

Marja merkt al snel dat de vragen hem teveel worden en stelt hem gerust. Met name de vragen over de eventuele dagopvang. Ik zie hem denken, ‘Mag ik dan niet thuisblijven?’ Ze legt uit: ‘U hoeft niets als u dat niet wilt, maar het zou wel goed zijn om ook met andere mensen in contact te komen en wat andere dingen te doen, daarmee worden uw hersenen getraind om zo actief mogelijk te blijven. En uw vrouw kan dan weer een beetje op krachten komen.’ Ze stelt voor de vragen te stoppen en vraagt aan vader Jan er nog eens over na te denken.

Geheugensteuntjes werken

Ook wel aardig om te vertellen: de ziekenhuisperiode en Magnushof weet hij zich niets meer van te herinneren, maar…. wat hij nog wel weet: zijn kamergenoot daar, een lastige man, waar hij nu nog steeds geen goed woord voor over heeft. En van de ziekenhuisperiode: Een heuse vechtpartij met wel 3 meiden(verpleegkundigen en arts), die hem aan bed vastgelegd hebben. Dat moest op dat moment, omdat hij een gevaar voor zichzelf was. En dan moet van de kwaden de minst kwade methode gekozen worden. Als ik eraan terugdenk, dat was wel héél heftig, waar ik ook om gejankt heb. Temeer hij de reden niet kon begrijpen. Met de geheugensteuntjes ‘kamergenoot’ en ‘je hebt toch gevochten’, komen de verhalen en de boosheid weer los bij vader Jan.

Géén zwaai

En zo komt Marja toch nog heel veel te weten van vader en de familie. We krijgen nog een aantal lijsten mee naar huis die we (moeder Jo en ik) als mantelzorgers moeten invullen en opsturen. Het gesprek wordt afgesloten. Er is live-muziek in de recreatieruimte van het zorghuis en vader  Jan wordt uitgenodigd om ook te komen. Het stel neemt afscheid van elkaar en Jan loopt de recreatiezaal in zonder nog erg in ons te hebben. Géén zwaai voor het raam of bij de deur deze keer. Hij heeft het veel te druk met andere dingen.

Vragenlijsten invullen

Moeder Jo weer thuisgebracht en koffiegedronken, de vragenlijsten ingevuld. Morgen nog samen met vader Jan een andere lijst invullen en dan kunnen ze op de post. Van moeder Jo krijg ik een een eigen gemaakte kaart, daar is ze weer mee begonnen(met kaarten maken bedoel ik). We nemen afscheid en ik ga weer naar mijn eigen huissie.

Volgende week als vader Jan thuis is, komt de arts van het DOC-team bij ze thuis langs om de medicijnlijst door te spreken en Marja komt 25 juli op bezoek bij ze.

Voorbereidingen

Maar eerst…gaan we weer verder met de voorbereidingen om het stel weer thuis met elkaar te herenigen.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting