We maken geen afspraken meer

Woensdag met Jo voor controle geweest bij de mama-care. De diepliggende wond (het knikkerpotje) is buiten verwachting al bijna dicht. De antibiotica heeft zijn werk gedaan en de boel ziet er weer rustig uit. Nu is  de tijd aangebroken om de tijdelijke prothese aan te meten. Sandra haalt wat ‘schoenendozen’ met wat voorbeelden om te passen. Over deze tijdelijke prothese: Je kunt het net als een kussen bijvullen of vulling er uithalen. De hoes kan gewoon worden gewassen. Tot de borst helemaal genezen is, gaat ze deze dragen en daarna komt de ‘echte’ prothese aan de beurt. We maken de afspraak met Sandra van de mama-care dat we géén afspraken meer maken. We komen alleen langs als er iets gebeurt, of anders over een maand of drie. Met andere woorden: eindelijk lijkt aan deze ziekenhuisperiode een einde te komen.

Datum prikken

In de auto bespreken we dat vader Jan dan binnenkort weer naar huis kan. We prikken een datum over niet al te lange tijd, maar… ik druk haar op het hart, nog wel even minstens een week aansterken, dan hebben wij ook de tijd om de boel te regelen. We besluiten niets, maar dan ook niets tegen vader Jan te vertellen omdat hij daar enorm rusteloos van wordt, temeer hij het besef van tijd niet goed begrijpt. We maken een lijst van dingen wat geregeld moet worden en daar ga ik ‘s middags mee aan de slag.

  • Buiten Zorg inlichten van onze voornemens
  • Medicijnlijst opvragen
  • Medicijnlijst doorspreken met huisarts, kunnen er dingen weg? Teveel medicijnen kunnen niet goed zijn, is ons oordeel en het zijn er nogal wat…
  • Hulp bij douchen en aankleden regelen
  • Dagopvang/DOC team? inschakelen en bespreken wat nodig is
  • Medicijnen (als doorgesproken) door apotheek op rol laten leveren zodat moeder al die zooi niet meer hoeft te sorteren en uit te zetten
  • Papagaai regelen zodat vader eenvoudiger uit bed kan komen.

Oplichtende hoop

Vanmorgen bij vader Jan langs geweest en eindelijk mag ik eens leuk nieuws brengen; dat het goed gaat met moeder en dat de wond herstelt.
Met oplichtende hoop in zijn ogen zegt hij: ‘Dan kan ik binnenkort misschien wel naar huis?’ Mijn antwoord: ‘Daar gaan we aan werken, maar eerst moet ze nog wat aansterken. Jullie zijn beide niet al te sterk en we willen natuurlijk niet van voren af aan beginnen, toch?’ Dat beaamt hij. Ik zeg nog wel tegen hem dat het waarschijnlijk géén maand meer zal duren. Hij is hoopvol en vol verwachting.

Het is 11.30 uur en hij geeft aan naar de eetzaal te moeten. Ik loop met hem mee, een zoen en een zwaai en tot volgende keer!

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

2 Responses to We maken geen afspraken meer

  1. Katinka schreef:

    Goed nieuws en misschien volgt er een wat rustiger periode voor jou/jullie en je ouders.
    Ik hoop van ganser harte dat dat zo mag zijn !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting