Wonderlijke wereld

Het is een klein beetje rustiger, de ergste hectiek van het verhuizen naar het verpleeghuis met grote spoed, is eraf. Ria heeft vandaag een ‘administratie-regeldag’, en ik ga op bezoek. Eerst even de post ophalen van hun eigen huis, nog wat spulletjes voor Jo, en een bericht op de plakborden van het appartementencomplex met hun verpleeghuis-adressen. Ik heb eraan toegevoegd dat ze het enorm waarderen een kaartje te ontvangen.

Illegale kanarie

De kanarie mag ‘illegaal’ meegenomen worden naar Jo. Ze moet dan wel zelf de gehele verzorging van het beestje voor haar rekening nemen. Nu zit ‘Piet’ in een vrij grote kooi en is al bij Ria. Ria en ik overleggen met elkaar. Jo gaat lichamelijk achteruit, hoe wil ze dit aanpakken? De kruimeldief moet in dat geval ook mee. Daarnaast, het beest fladdert en doet stof opwaaien. Dat is voor haar benauwdheid niet goed.  We spreken af, dat ik de voors- en tegens vanmiddag aan Jo voorleg. We laten de keuze bij háár.

Jan weer in topvorm

Aangekomen in het verpleeghuis, ziet het eruit of Jo er al jaren woont. De post bespreken, de meegenomen spulletjes een plaatsje geven en dan ga ik op weg om vader Jan op te halen. Ver kom ik niet, hij komt me samen met een zuster van zijn afdeling al tegemoet. We lopen samen naar Jo. Sinds hij weer hersteld is van zijn rugpijn, gaat het lopen (en soms snelwandelen als hij één van zijn favorieten ziet) weer goed, en daarmee gaat het met zijn humeur ook een stuk beter.

Legaal bij Ria

We bespreken de voors en tegens van de kanarie. Alhoewel ze er beiden verdriet van hebben – ook Jan gunt Jo haar de kanarie zo – wordt besloten dat het beestje bij Ria blijft. Koffiezetapparaat, waterkoker en toebehoren gaan weer in de tas, die gaan weer richting hun eigen huis. Niet nodig en staan in de weg.

Stuntelig

Ze zitten bij elkaar aan tafel en ik neem plaats op het bed. Moeder is zéér te spreken over Ria, over alle steun die ze ontvangt. Zegt vader Jan, ‘Hó effe hoor, Anja is er ook altijd hoor en doet net zoveel.’ Nu zijn onze ouders niet zo van de complimenten als de persoon er zelf bijzit. Ria en ik delen dit soort dingen telefonisch met elkaar. Dus we weten het wel, maar niet van ‘officiële zijde’. Nu ik er zelf bijzit, krijg ik een brok in m’n keel, weet ook niet zo goed, hoe ik moet reageren. Dus er komt wat stuntelig uit, ‘Dank je wel’.

Soeptijd

Ik laat het stel alleen, zodat ze kunnen bijbabbelen. Als ik weer terugkom, zit Jan al op me te wachten. Hij weet dat het nog goed gaat met zijn Jopie, en is gerustgesteld. Bijna half vijf, dan wil hij weer terug naar zijn eigen afdeling voor de soep. Ik begeleid hem, zoals afgesproken met de zuster. Terug op de afdeling wordt hij allerhartelijkst verwelkomt. Er is oprechte belangstelling voor hem én z’n Jopie. Het doet hem(en mij) goed. We nemen afscheid van elkaar en Jan vertrekt naar de huiskamer voor zijn soep.

Het is mijn gevoel

Ik ga weer terug naar Jo en we praten we nog wat samen. Over de pastoraal werker me wie het goed klikt. Opeens zegt ze tegen me, ‘Ik denk dat de kanker verder  heen is als de dokter gezegd heeft’. Op mijn vraag waarop ze dat baseert zegt ze, ‘Het is mijn gevoel’. ‘Mam, hoe ver het is gevorderd en hoe snel het gaat, weet ik niet, ik heb wel gezien dat een deel van je lever is aangetast en  de bult natuurlijk en je botten bij de bult, in je oksel zit een bult, en de dokter had het ook over je longen. De andere plekjes die zo razendsnel getoond werden, kon ik geen hout van bakken. Misschien is het een idee om het aan de dokter te vragen, als je meer wilt weten, die heeft er verstand van.’ En ze zegt ook, ‘Ik kan naar een hospice als ik dat wil en het bijna zo ver is, maar ook hier blijven.’ ‘Ja, het kan allemaal, het is wat je zelf wilt.’ ‘Ik denk dat ik hier maar blijf, het zijn allemaal schatten en dan moet ik wéér verhuizen en wennen, en hier is het goed.’ We spreken af dat ze altijd van mening mag veranderen.

Momenten

Gesprekken zoals ze nu soms gaan. Het ene moment over doodgaan, en angst en onzekerheid, of niet. Het andere moment over de plantjes waar ze zoveel zorg aan geeft, en weer een volgend moment, ‘Neem maar mee naar huis hoor, ik heb het niet meer nodig’.

We draaien met de mallemolen mee

We zijn in een wonderlijke wereld terechtgekomen met z’n allen. En weet je, na de eerste grote schrikken went het. Nu zijn we er natuurlijk wel dag en nacht mee bezig. ‘We draaien  met de mallemolen mee’. We moeten, – nee -, we léren aanvaarden, we kunnen niet anders. We leren langzaam ‘enge’ dingen te benoemen naar elkaar, ons kwetsbaar op te stellen. Het is op een vreemde manier ook ‘mooi’ om mee te maken, als je begrijpt wat ik bedoel.

 

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

6 Responses to Wonderlijke wereld

  1. Katinka schreef:

    Ondanks alles wat je hierboven hebt geschreven Anja, vind ik het zo een mooi verhaal …. ik zit hier met tranen van ontroering.
    Nogmaals, ken je beide ouders niet, maar door jouw schrijven lijkt het alsof ik ze al jaren ken …. zo mooi.
    Liefs en sterkte verder.

  2. Ben Werkhoven schreef:

    Hoi Anja,

    Vol bewondering heb ik jou verslag gelezen en vind het fijn dat de rust een beetje begint terug te keren ondanks de wetenschap dat het met moeder snel afgelopen kan zijn.
    Ik heb diep respect voor de manier waarop jij de regie in handen hebt genomen en hierbij jezelf helemaal wegcijfert. Ik weet als geen ander wat een impact dit bij jou moet hebben en toch blijf jij er uiterlijk vrij nuchter onder.
    Ik wens je de komende tijd veel Kalmte Moed en Wijsheid en ik wil je hartelijk danken voor het delen.

    Groet Ben

  3. Nicole Pronk schreef:

    Hoi Anja,
    Wat heb je dit ontzettend mooi neergezet. Ik heb een aantal dingen met jouw ouders natuurlijk van dichtbij meegemaakt en was vorige week enorm geschrokken en had een brok in mijn keel. Maar wat heb jij een stel dappere ouders! Ik heb ze heel vaak vol trots over hun kroost horen spreken en heb ook veel bewondering voor de manier waarop jullie er altijd voor jullie ouders zijn. Veel sterkte de komende tijd ik heb je moeder een aandenken aan Pietje gestuurd zodat hij er toch een beetje bij is en hoop dat ze hem vandaag of morgen binnenkrijgt.
    Groetjes:
    Nicole

  4. anja schreef:

    Hoi Nicole,
    Mijn ouders spreken ook vol waardering over jou en Angela(de douchezuster).
    Ik weet niet of ze het je weleens verteld hebben, maar bij deze :-), grappig hè?

    Groetjes Anja.

  5. Nicole Pronk schreef:

    Hoi Anja,
    Wat doet het me goed om dit te mogen lezen!
    Over Angela hoorde ik het natuurlijk wel 🙂 maar zoals je zelf al eerder schreef, jouw ouders zijn tegen een persoon zelf wat minder uitbundig alleen afgelopen maandag hoorde ik een flinke knik in de stem van je moeder toen ze Angela en later mij gedag zei en ze zei dat ze het heel fijn had gevonden met ons. Angela verwoordde het zo mooi ze zei: “Ik ga u nu zoenen hoor want ik vind u gewoon een lieverd!” En dat zijn jouw ouders ook en heel wijs.
    Groetjes:
    Nicole

  6. jo en ton fokker schreef:

    Hallo Anja
    Hier was ik weer ik had vergeten te kijken op de mantelzorg en dacht in eenen daar zal mischien wat op staan en inderdaad er staat heel veel op .Wat kun je het goed verwoorden geweldig petje af hier voor .Ja ik denk ook dat je moeder nu gaat beseffen dat het de laatste loodjes zijn die ze nog heeft maar toen ik belde was ze toch ook weer positief ze wilde nog tot Juni mee want dan komt er nog een kleinkind .Nu dat is nog erg lang we gunde het haar van harte maar de kanker is erg hard gegaan ?? Wat is ze nog sterk het eten smaakt haar ook nog erg lekker en dat is gelukkig erg fijn voor haar want als dat over is dan zou het wel eens mis gaan .Maar niet aan denken het is al erg genoeg zo wel jammer dat de kanarie piet niet mee kan ze zei het zelf de verzorging is nog een heel gedoe want haar arm doet toch wel pijn al doet ze daar luchtig over .Nu Anja bedankt dat je je ouders zo na loopt en ook Ria .Hoe ging het werken bij je nieuwe baan ??Is er voldoende werk voor je kom je aan je uren ? Nogmaals bedankt en ontvang de hartelijke groeten van ons en een dikke knuffel Ome Ton en Tante Jo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting