Zo…energieke tante

‘s Middags ga ik op bezoek bij Jo. ‘Ze’ zeggen wel dat alles goed verlopen is, maaruh..dat wil ik toch graag met eigen ogen bevestigd zien. Als ik op zaal kom, ligt Jo met gezonde rode blosjes op haar wangen, wakker in bed. Alsof er niets gebeurd is. Ze is blij me te zien en praat opgewekt: dat het haar meegevallen is, dat ze toch wel bang was om wakker te worden uit de narcose en of haar hersenen dan nog wel goed zouden werken (daar was ik dus ook bang voor). Alles doet het nog zoals het het deed, zoals van vóór de operatie, en we zijn blij en opgelucht.

Stoere pyjamajas

Er zitten twee drains bij de oksel die het wondvocht opvangen en de wond zelf ziet er niet griezelig uit (tegenwoordig worden doorzichtige pleisters gebruikt), alhoewel er wel een zwelling zit waardoor het lijkt of er nog een deel van de borst aanwezig is. Terwijl ik op bezoek ben vraagt een verpleegkundige of Jo misschien een eigen shirt aan wil. Dat wil ze en met gezamenlijke krachten wordt het operatiehemd verwisseld voor een stoere pyjamajas van vader Jan.

Een hindernis genomen

Het is een bliksembezoekje. Op mijn vraag of ze moe wordt, bevestigt ze dit en ik besluit om naar huis te gaan. Er zullen nog vele dagen volgen dat we elkaar kunnen spreken. Zoo… een hele zorg minder, alhoewel ik me echt wel bewust ben dat Jo er nog niet is. Deze hindernis is alvast genomen.

Dit bericht is geplaatst in Lappenmand, mantelZORG. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Subscribe without commenting